“— artık çok geç. acının ve aşkın tadı. sandalda onun bana gülümsemesi. en güzeli buydu. hep ölmeyi istemek ve kendimi ayakta tutmak, işte aşk yalnız bu.”
insanın kendi zavallılığından sıyrılması çok güç bir işlemdir. ama insan bir kez bu zavallılıktan sıyrılmayagörsün, o zaman yaşamı kendi egemenliği altına alabilir. işte böylesi bir egemenliği bir iki kişiye daha anlatmak için yazı yazılır. çünkü, insanın kişisel özgürlüğü, kendi dünyasına egemen olmasıyla başlar. dünyasına egemen olan insan, acıları coşkuya, bunalım yaratmaya, sevgisizliği sürekli aşka dönüştürebilir