lain
@lain
gövdemi çiçekli perdelerin arkasında saklıyorum
1447 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
acı, bir sanrıdan ibaret olsa gerek. kırılgan bir ağırlık dudaklarıma yüklenmişti. o ağırlık yaşam sıcaklığıyla kaplıydı
geç kaldın. yoksadığın zaman seninle oynar, sen onunla oynamayı başaramazsan. yenik düştüm öyleyse. yenik düşmeyi yeğlersen, yenilirsin. bilinç sana özgü. ilk vuran kazanır. kazanmak aklımdan geçmedi. yanıt aramadın. arayamadım, fırsat bulamadım, doğrulardan nefret ettim. yanlışları mı irdeledin sadece. belki. peki nedir sence yanlış? güçlü olduğu varsayılan zaman kavramından korkmak
içimizde rayların uğultusu
yüzümüzden trenler geçer
hiç büyümeyen trenler
gözlerimizin çocukluğu
camdan akıyoruz
ülkeyle ben
bir de çocukluğumuz
demir köprüden hızlı geçip gidiyor tren, ——
open.spotify.com/track/4vWjN6cWM...
ben kent kırgınıydım ve öylece de kalmak zorundaydım. başka bir şey olmak elimde değildi
—bu sözünü ettiğim günlerde yalnızca naylon torbalar, temel çukuru kazan greyderler ve sekiz on katlı blok apartmanlar değildi bilmediklerimiz. yeryüzünde işlerin iyi gitmediğini sezip de insanların ve yaşamın böyle olmaması gerektiğini düşünmeye başlar, filozofluğu da edilgin bir durum saydığınızdan küçümseyecek olursanız, size başvuracağınız bir tek yol kaldırdı: kente kırgın olmak.** çünkü daha önce de anlattığım gibi, birçok şeyden haberimiz yoktu. camus’un kitapları bile dilimize çevrilmemişti daha. başkaldırmayı olsun nereden bilecektik
haytanın biriyim ben, bunu bilsin insanlar
ruhumun peşindedir zaptiyeler ve maliye
kara ruhlu der görevini aksatmayan kim varsa
