Haklısın, sevişmemiz işten bile değildi. İsteseydik, olabilirdi de. Güzel bir akşamın sonunu noktalamak gibi kaçınılmaz, özlemi çekilen bir duyguydu. Ne var ki ben de istemedim. Kayınvaldenin pastasının özenli kurdelesi çözülmüştü. Onu bağlarken düşündüm. Arsız bir sokak çocuğu gibi gösterişli bir yalnızlık çekiyordun, orası apaçıktı. Ama çektiğin öksüzlük, sahiciydi. Benimkine benziyordu. O soğuk kış gecesinde birbirimize sarılıp ısınabilirdik. Bir daha karşılaşmayabilirdik. Birbirimizden hiçbir şey beklemeden sarılıp uyuyabilirdik, sevişebilirdik. Bunun ilk ya da ikinci ya da dördüncü karşılaşmada gerçekleşmesi, hiçbir şeyi değiştirmezdi. Saygınlığımızı ne artırır ne eksiltirdi. İkimiz de biliyorduk ya sevişeceğimizi.