“Hayat inişlerin, çıkışların, uçurumların, zikzakların olduğu bir yoldur. İnsan her yol ayrımında, adım adım yeni bir dünyaya ve yeni imtihana gider. Ve her yeni imtihan, bizleri yeniden yetiştirir. İnsan sınandıkça ve o sınavı idrak ederek olgunluk mertebesine ulaşır. Her imtihan bizlere bir iz bırakır. Kalbimiz bir Hira’ya saklanır. Ve kelimelerimizi, bir Meryem’in sukutuna emanet ederiz.”
Öyle ya, nice insan cehennemi kendi dışında algılıyor. Bir cehenneme dönüştürülen hayatın oluşumunda kimse kendi katkısını anmıyor. Aslında biziz, evet, cehennem insanın ta kendisi...