İşte yaşam bu dedim kendi kendime. En azından benimki böyle. Sevdiğimiz varlıklar gidiyor, bizden uzaklaşıyorlar. Ben onlardan uzaklaşıyorum. Onları gözden yitiriyoruz. Mutlu olduğumuz yerlerde şimdi başkaları yerleşmişler. Belleğimiz olarak adlandırdığımız ancak hayaletlerle dolu. Ama dolu; bizim için önemli olan hiçbir şeyin, hiçbir insanın kaybolmadığının kanıtı. Ya zaman geçmeseydi?