2025’te okuduğum en iyi kitap oldu. Camino yapmak istediğim bir dönemde, tesadüfen karşıma çıktı.
Acele etmeden, sindire sindire okudum; doya doya… Hatta hiç bitmesin istedim.
Frédéric Gros, yürümeyi bir spor ya da hedef değil; yavaşlamanın, düşünmenin ve kendine dönmenin bir yolu olarak anlatıyor. Hız çağında en büyük lüksün yavaşlamak olduğunu hatırlatıyor. Nietzsche’den Rousseau’ya, Thoreau’dan Kant’a uzanan örneklerle yürüyüşün bazen özgürlük, bazen kaçış, bazen de disiplin olduğunu gösteriyor.
Bu kitapta beni en çok etkileyen şey, yürüyüşün bir başarıya ya da verimliliğe bağlanmamasıydı.
Yürümek burada bir yere varmak için değil, yolda olmak için.
Her cümlenin altını çizmek istedim.
Yürümeyi sevenler için değil sadece; kendine dönmek isteyen herkes için bir kitap.