❝Bir başkası olsa,derler ya, “içini döktüğü için” rahatlardı… Ben rahatlamadım! Öfkeliydim,kendime karşı öfkeliydim. Bana hep böyle olur. Kelimelerin tadını unutacak kadar uzun süre susarım ve birden bent yıkılır,içimde ne varsa,tuttuğum ne varsa boşaltırım,bitmez tükenmez bir gevezelik başlar;daha çenemi kapamadan pişman olmuşumdur bile.❞
“…çünkü insan doğasının bir garip yanı da her yere çabucak uyum sağlaması,geçici olarak bulunduğu yerde kendini evinde hissetmeyi bir hak olarak görmesidir.”
“Pazar günü üzerine yazmakta zorlanıyorum. Pazarların dipsiz kuyuyu andıran o bitmek bilmez boşluk duygusunu yakalamakta. O gün posta gelmeyişini,uzaklardan duyulan çim biçme makinelerini,o ümitsizliği.”