"Bunlarla, senin dediğin gibi aile olma ruhunu yitirmekle kalmadım, aksine içimde aileye yönelik bir ruh vardı hâlâ, ama genelde olumsuzdu ve senden (tabii ki hiç bitmeyecek) içsel kopuşla ilgiliydi. Aile dışında kalan insanlarla ilişkilerim senin etkin yüzünden muhtemelen daha çok zarar gördü. Eğer sevgi ve sadakat duygularıyla başka insanlar için daha çok şeyler yaptığıma, soğukluğum ve hainliğim yüzünden senin ve ailem için hiçbir şey yapmadığıma inanıyorsan büyük bir yanılgı içinde olursun. Onuncu kez yineliyorum: Muhtemelen zaten yabani ve korkak bir insan olacaktım, ancak gerçekte geldiğim yerle orası arasında hâlâ uzun ve karanlık bir yol var.”
Ve içimde geriye dönmek korkusu var. Hiçbir şey hatırlamak istemiyorum. Elimi cebime sokarken, bana iki gün evvelini hatırlatacak bir kâğıt parçasına, bir şeye rastlamaktan bile korkuyorum.