Bu soğukta dışarı çıkmak, geceyi eğlence yerlerinde, gürültü ve duman içinde geçirmek istemiyordu, kanepede ayaklarını uzatıp oturmak, gevezelik etmek daha iyi göründü gözüne.
Bütün bu sohbetler, meyve soyup yemeler, çay içmeler, vakitlice yatmalar, lavanta kokan çarşaflar iyiydi, hoştu. Ama mutluluğu andırmıyordu. Bunların adına dense dense huzur denirdi. Kişiliksiz, sıradan bir huzur. Huzur böyle sıradanlaşınca bir değeri kalmıyordu.