Ayşenur Dağ
@laysenurdag
Gözlerim kamaşsa da daima güneşe bakacağım...
Bu kitabı yaklaşık 2 yıl önce arkadaş tavsiyesiyle almıştım. Arkadaşlarım çok beğendiklerini ve mutlaka okumam gerektiğini söylemişlerdi. Benim de o dönem kişisel gelişim kitaplarına pek ilgim vardı. Bu sebeple alıp hemen okumak istedim. Bu uygulamada 8.8/10 puan aldığını görünce, güzel yorumları görünce beklentim yükseldi. Kitabı aldım, 2 sene sonra ancak okuyabildim.
Ne yazık ki bu kitap beklentimi karşılamadı. Ben çok sevemedim. Kitabın kapağında da yazdığı üzere "iletişim, başarı ve hayat üzerine" temel mesajlar vermiş yazar. Sade, anlaşılır bir dil kullanmış. Hızlıca okunup bitebilecek nitelikte bir kitap ama bazen o kadar sıkıldım ki bir yerden sonra bitirmiş olmak için okumaya başladım. Belli başlı, hepimizin her yerde duyduğu "Şöyle yapın, böyle olun..." diye nasihatlerle dolu bir kitap. Bazen de emir verir gibi :) Bol bol da eleştiri var kitapta. Kimine katıldım, kimini okuduğumda ise katılmamakla birlikte yazara karşı bir öfke duydum. Örneğin 53. sayfada şöyle söylemiş:
"Dert zannettiğiniz şeyler dert falan değil."
Nasıl yani? Buna kim karar veriyor? Ne olması gerekiyor bir şeyin dert olması için? Bir durum, kişi üzerinde sıkıntıya yol açıyorsa o durum o insanın derdidir. Her insanın biricik oluşu gibi her dert de biriciktir. Sana, bana ufacık görünen bir "dert" bir başkasına ağır gelebilir. Dert ne küçümsenebilir ne kıyaslanabilir. "Kişisel gelişim" adı altında bir kitap yazıp bunca nasihatle doldurup bu gibi söylemlere yer veren yazara zaman zaman öfkelendiğimi belirtmek istedim. Bu durum da okuma sürecimi etkiledi. Çoğu kişiye çok samimi gelen yazar benim gözümde hiç öyle bir konuma varamadı.
Kitap 23 ayrı bölümden oluşuyor. Her bölümün başında birer bilindik söz ve her bölümün sonunda mini hikayeler (yine çoğu bilindik) yer alıyor. Biraz derleme bir
Şu Hortumlu Dünyada Fil Yalnız Bir HayvandırAhmet Şerif İzgören · Elma Yayınevi · 202428,1bin okunma
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sürüden ayrılanı kurt kapar!1000Kitap
Herkesin, daha dünyaya geldiği ilk andan beri, toplumda bir yeri ve rolü vardır. Bu, yaşam içerisinde biçimlenir, değişir, dönüşür. Zaman içerisinde daha çok bu rollerin içine girmemiz, belli kurallara uymamız ve gerekli sorumlulukları almamız beklenir. Kurallara uyulduğunda, toplumsal roller kabul edilip buna göre davranıldığında bir problem görülmez. Ancak bir gün, başına bir şey gelsin/gelmesin, bir nedeni olsun ya da olmasın; kuralların dışına çıkıldığında, farklılıklar görüldüğünde, kişi sürüden ayrıldığında toplumsal kabul ortadan kalkar. Toplumun farklılıklara tahammülü yoktur çünkü. Yenilik, değişim istemez.
Farklılıklar çeşitlendirilebilir. Örneğin; dış görünüşle ilgili olabilir, fikir farklılıkları olabilir... Her ne çeşidi olursa olsun bunları kabul ettirmek oldukça zordur. Bir değişim, dönüşüm eğer toplumsal rolü etkiliyorsa tüm insanlar tarafından dışlanmaya sebep olabilir.
İnsanları memnun etmek zordur. İstediğiniz kadar uğraşın, herkesi memnun edemezsiniz. Mutlaka memnun olmayan birileri çıkacaktır. Kendinizi geri plana atıp sürekli başkalarını düşünseniz de, kendinizi onlara adasanız da, sadece onların iyiliği için çalışıp çabalasanız da, hep fedakarlık yapsanız da, ömrünüzü sadece başkalarının mutluluğu için harcasanız da... Bir gün yapmadığınızda ya da yapamadığınızda her biri silinip gider. Hatta o kadar alışırlar ki duruma, bunlar zaten kişinin yapması gerekenler gibi görülmeye başlar. O an yapmadığınıza bakarlar, önceden yaptıklarınıza değil.
Karşılıksız sevgi yoktur! En yakınınız bile olsa, kimse kimseyi karşılıksız sevmez. Bir annenin çocuğunu sevmesinin bile nedenleri vardır. O kendi geninden, kendi kanındandır mesela... Bu sevginin altında mutlaka beslenen bir şeyler vardır. Ve bir gün bunlar bittiğinde, kişi o rolden çıktığında verilen
Sen öyle çağırmasan ben böyle gelmezdim1000Kitap
Bir süredir adını duymuş olduğum ve merak ettiğim, okumak istediğim bir kitaptı #k:1584. Ama okunacak o kadar çok kitap vardı ki aklımda... Bir liste yapmadığımdan, bir sıraya koyamadığımdan bir türlü başlamamıştım. Pişman mıyım, hayır! Kitapla ilgili olumsuz bir durum olduğundan değil; her şeyin bir zamanı olduğu gibi her kitabın da bir zamanı olduğunu düşündüğümden... Ve o zaman geldi. Hiç beklemediğim bir anda geçti kitap elime. Daha önce hiç görmediğim bir komşumuz kitaplığını dağıtıyormuş. Bir kısmı da benim payıma düşmüş. Bir anda onlarca kitabım oluverdi. Masamın üzerine dizdim tüm kitapları. Nar Ağacı çarptı gözüme hemen. Aldım elime, inceledim, yoğun bir okuma isteği geldi içimden. O an okuduğum başka bir kitap olduğundan bu kitabı da, gelen diğer kitapları dizdiğim rafa kaldırdım. Ara ara elime aldım ama hep başka bir bahaneyle sonraya saklamak istedim. Daha sakin bir zamanda okumak istedim. İyi ki de öyle yapmışım. Bu kitabın da bir zamanı vardı ve o zaman geldi. Kitabın ilk sayfasında da şu sözlerle karşılaştım:
“Üstelik otuz yıl geçmiş aradan, aradığım hala yerinde duruyor mudur? “Geleceğim” demedim. Bekliyor mudur?
...Fakat zamanı varmış her şeyin, otuz yıl beklemişim. Şimdi elim ancak varınca, gitmeye karar vermişim.”
“Nar Ağacı” nı bir aşk romanı sanırdım. Ama bununla sınırlı değildi kesinlikle. Aşk, tarih, coğrafya, savaş, göç, gurbet, ayrılıklar, kavuşmalar, özlem... O kadar dolu dolu bir romandı ki, okurken yaşadığım yoğun duyguların yanı sıra bu kitaptan pek çok şey öğrendim.
Nazan Bekiroğlu ’nun kaleminden muazzam bir şekilde dökülen bu kitapta anlatıcı, romanın baş karakterlerinin, Settarhan ve Zehra’nın torunu. Memleketinden kopup gelen ve bir daha dönemeyen dedesinin hikayesini merak ediyor ve dedesinin bir türlü yanıt alamadığı mektuplara sonunda
Nazan Bekiroğlu ’nun kaleminden muazzam bir şekilde dökülen bu kitapta anlatıcı, romanın baş karakterlerinin, Settarhan ve Zehra’nın torunu. Memleketinden kopup gelen ve bir daha dönemeyen dedesinin hikayesini merak ediyor ve dedesinin bir türlü yanıt alamadığı mektuplara sonunda