King Lear, çoğu na göre Shakespeare'in büyük tragedyalaranın en yücesidir. Çoğu insanın öyküsünün bittiği bir yaşta, ihtiyar
Lear'ın kaderi ansızın değişir, müthiş felaketlere yönelir:
Hamlet izlemek şart oldu
Shakespeare'in öteki tragedyalannın başkişilerinde, örneğin Lear'da,
Antony'de, Othello'da ya da Macbeth'de duygular ve tutkular ağır basarken, HamJet'de düşüncenin ağır basması, Schlegel'in deyimiyle, bu oyunun bir "düşünce tragedyası" olmasıdır. Bu
düşünce tragedyası Hamlet'in içinde bulunduğu koşullardan değil, doğrudan doğruya Hamlet'in kendi kişiliğinden kaynaklanır.
Bu kişilik ise, birbirine aykırı değişik yorumlara uğrar, hiçbir zaman
açık seçik anlaşılmaz; ne denli derinliğine incelenirse incelensin, hep gizemli kalır. Çünkü yalnız Shakespeare'in oyunlarında
değil, Dostoyevski dahil tüm dünya edebiyatında, Hamlet kadar karmaşık bir insan az bulunur. Hamlet üzerine binlerce kitap ve makale vardır.
İnsanlar, bu dünyaya gelişlerine katlandıkları gibi,
Göçüp gitmeye de katlanabilmelidirler,
Önemli olan, hazırlıklı olmaktır ölüm gelince.
Bizden büyüklerin aynı acılar çektiklerini gördükçe,
Düşünemiyor insan kendi sefaletini, acılarını.
Kendi başına acı çekenler, ruhunda acıyı daha fazla duyar,
Çünkü geridedir her türlü tasasız şeyler,
Geçmişte kalmıştır mutlu bakışlar.
Bir dirhemcik bile aklı olanlar-
Yağmur yağsa da, rüzgar esse de-
Uydurmalı mutluluğu kaderine
Napalım efendim. Başının dikine giden insanlar
Kendi yüzlerinden başlarına gelenlerden ders almalıdırlar.