Şöyle sorar Tanizaki: Neden bir mazoşist, kul köle olmayı ister? Neden bile isteye acı çeker? Neden kendini, bir başka insanın merhametine terk eder ve bundan keyif duyar? Boyun eğdiği insan, eşi veya sevgilisi olsa bile?
Çünkü bu kulluk gerçek değildir. Mazoşist, onu istediği an sona erdirebilir. Bir oyun oynamaktadır. Mazoşist, aslında kul değildir. Dizginler onun elindedir. Mazoşist, ona efendilik taslayan kişiyi kullanır. Mazoşist kul taklidi yapmak ister, kul gibi davranmak ona keyif verir. Bunun için efendi rolünü oynayacak birine ihtiyacı vardır. Mazoşist bir saatliğine kendi benliğinden sıyrılıp aciz bir insana dönüşür. Aciz bir persona takınarak, biraz dinlenir. Sonra gündelik hayatındaki yükümlülükleri tekrar sırtlanır.