Tan
@leito
Senin düşündüğünden fazla mı düşünüyordu? diye sorsam kendime, onu en kötüsünden masum kılan hafiflik tininden başka bir şey görmem. Son derece sorumsuz bir varlık, bir o kadar az suçlu, bir deli gibi ve en küçük bir delilik belirtisi göstermeyen ya da bu deliliği her zaman içinde saklayan, hiç yanılmayan: gözlerdeki bir yanmaydı. Onu bir hataya çekmek gerekiyordu, sadece onun için, yitirilmiş hata hissini yeniden icat etmek gerekiyordu. Düşüncelerden bahsediyordu: ne kadar hafiflermiş, nasıl anında yükselirlermiş, hiçbir şey bulandırmaz, hiçbir şey dayatmazmış onları. "Ama onları acı yapan da bu değil midir?"- "Acı? Hafifçe acı."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Gerçek olan şu ki yalnızca kapımın önünde durduğunda duyuyor değilim onu, durmadığında da duyuyorum. Karar vermek zor bu konuda: Hala geliyor mu? Çoktan gidiyor mu yoksa? Kulak bilmiyor bunu; sadece kalp atışı ortaya çıkarıyor.
Ben gizemi, batık, karanlık kısım olarak adlandırıyorum. Sorun ile gizemi ayıran Gabriel Marcel’di. Problem benim önümdedir, benim dışımda, bir nesne gibi, saydam, kanıtların aydınlığı içinde ve gün gibi apaçık, oysaki gizem, ben gizemin içindeyimdir.
Kendimden biraz fazla, biraz eksiktim: her halükarda bütün insanlardan fazla. Bu "biz"de, yeryüzü, elementlerin gücü, bu gökyüzü olmayan bir gökyüzü, bir yükseklik ve sükünet duygusu, aynı zamanda karanlık bir zorlamanın acılığı var. Bunların tümü onun karşısındaki ben' dir ve o hiç gözükmez neredeyse.
bir inançsızın ölüm karşısındaki tavrı, onun yaşam karşısındaki tavrıdır derdim. Aynı, Spinoza’nın, Platonun tam aksine dediği gibi, bilgelik ölüme değil yaşama dair bir düşünüştür. Bana gelince, ölüm felsefesinin yaşama ilişkin bir düşünüş olduğunu söylerdim. Bana öyle geliyor ki ölüm karşısında takınılan tavır, aslında yaşamın içerisinde bir tavırdır.