Elif Mert
@lesbons
Şu anda okuduğu kitap
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İnsan Sevgisi ve İlahi AşkAşk
Gidé, adını Beethoven’in altını senfonisinden esinlenerek günlük şeklinde yazdığı bu öyküde, bir İsviçre köyünde Protestan bir papaz ile doğuştan âmâ bir genç kızı sahneleyerek psikolojik analizlerini gözler önüne seriyor. Papaz, özellikle müzikal karşılaştırmalar yoluyla öyküde “Gertrude” isimdeki genç kıza dünyayı tanıtmaya çalışır.
Gide'in bu öyküsünde belki de en dokunaklısı olan, insan ruhunun kendisine dayatılan yasalara saygı duymaktan ne kadar aciz olduğunu görüyoruz. Pastoral Senfoni’deki Papaz karakterinde somutlaşan içsel çatışmanın, yani erdemin talepleri ile yaşamın talepleri arasındaki kopuşun itirafını görüyoruz.
Aşkın insanı nasıl değiştirdiğini ve onu çevreleyen gerçek dünyadan ne ölçüde uzaklaştırdığını; sevilenin nasıl hayatının biricik merkezi ve varoluşunun temel sebebi haline geldiğini anlıyoruz. Kaderlerini belirleyecek olan kişilikleri ve aşk algılarını ona göre tasnif edeceğimiz planı yapamayız. Ancak kesin olan ve aynı zamanda yeni kuramlar arayışının olasılıklarına kapı aralarken sonlandıran şey şudur: "Sevdiği sürece en bilge insan bile hiçbir nesneyi olduğu gibi görmez.
Yaşama Sanatı: Toltek Bilgeliğiİnsan ve Duygular
Ruiz, dört anlaşmayı alışkanlık haline getirmemiz için bizi teşvik ediyor. Bunu bir hedef haline getirin ve bunun bizim için çok fazla çaba gerektireceğini anlayın. Dört anlaşmaya göre yaşayamayacağımız zamanlar olacağını kabul ediyor. Süreç boyunca öğrenin ve kendinize karşı dürüst olun. O anlarda yeniden başlayın. Suçlamayın veya yargılamayın. Başarısızlığın dönüşümün bir parçası olduğunu bilmemiz gerekiyor. Düşersen, geri kalk.
Denizin İçini Görmek İsteyen İnsanİnsan ve Duygular
“Sevgi, ayrılık saati gelene kadar bilmez kendi derinliğini."
Ermiş, “Orphalese” adlı bir şehirde yaşayan “El Mustafa” isminde bilge bir kişi ile başlar. Yerliler, onu bir bilge olarak görüyorlar, ama o kendisini doğduğu şehre geri götürecek gemiyi on iki yıl boyunca bekledi.
Şehrin yukarısındaki bir tepeden gemisinin limana geldiğini görür ve tanıdığı insanları terk etmenin üzüntüsünü hisseder. Şehrin ileri gelenleri ondan ayrılmamasını isterler. Gitmeden önce yaşam felsefesini anlatması, toplanan kalabalığa doğruları söylemesini, hakikati vermesini isterler. Böylece onlar da Ermiş’in verdiklerini çocuklarına, onlar da kendi çocuklarına aktaracak ve hakikat yok olmayacaktır. Söyleyecekleri kitabın temelini oluşturur.
Ermiş, sevgi, evlilik, bahşetmek, yeme içme, çalışma, çocuklar, neşe ve kader, giyim, alışveriş, suç ve ceza, yasalar, eğitim, zaman, zevk, din, ölüm, güzellik ve dostluk gibi bir dizi konuda zamansız ruhsal bilgelik sağlar. Ermiş, bazen güvendiğimiz birinin bizi sakinleştirmek için bize söylemesini dilediğimiz türden şeyleri söylüyor gibi hissettirir. Her bölüm, Cibran'ın kendisinin çağrıştırıcı çizimlerine tekabül eder.
Ermiş, ayrıca yeryüzündeyken diğer insanlardan ve tüm yaşam biçimlerinden hissettiğimiz ayrılığın gerçek olmadığını öğretir. Bizler sadece artık unutulmuş daha büyük bir birliğin ifadeleriyiz. El Mustafa, yolculuğunu dört gözle beklerken kendisini "sınırsız bir okyanusta uçsuz bucaksız bir damla"ya benzetiyor. Kendinizi sonsuz bir kaynağın geçici bir tezahürü olarak hissetmek büyük ölçüde rahatlatıcıdır ve belki de Ermiş’i okurken pek çok kişinin yaşadığı huzur ve özgürlük hissini açıklar.