Tûba
@lesefuchs24
233 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
“Babıâli kodamanlarının gergedanlaşan enselerinde cehaletin şahane tuğrasını okumuyor musunuz?
“Cehaletin sadakat madalyasına hak kazanmış az mı hocamız var?”O hoca ki “kafası,antikacı vitrinlerindeki bozuk saat gibi,yarım asır önce durmuş.Gazeteci ki en önemli dâvâlar karşısında susar,haksızlığa kuyruk sallar,manevi afyon satıp apartman kurar.O muharrir ki müstehcen roman fabrikatörüdür”…
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İsterdim ki kelimeler çiçek çiçek eşiğine yağsın,isterdim ki kelimeler yıldız yıldız aydınlatsın odanı.Sönen gözlerimin bütün aydınlığı kıvılcımlaşsın onlarda…Kelimeler buseleşsin ve güvercinler gibi,kuğular gibi uçsun sana…(Jurnal,1955)
ESKİ TOPRAK 4
Karşısındayım.Eliyle pat pat.
At yavrusunu emzirdi.Sonra şahlandı.Minderdeki dallara su yürüdü.Sol kolum mafsal yerinde ağır bir acı bırakarak uzamaya başladı.Bileğim sedirin işlemeli örtüsünden kayıp halıya kadar indi.Bir kulağım eriyip omuzuma değdi.Saçlarımın yarısı uzayıp omuzlarımdan aşağıya oradan da halının saçaklarına dolandı.Kalbim bir çocuk gibi koştu sana doğru,bacağımın üzerinden sıyrılıp ayaklarıma kapaklandı.Çocuğu kaldırdım.Üzerini çırptım.Dizlerinde açılan yarayı öptüm.Başının üzerinde tuz gezdirdim.Göğsüne çöreotu serpiştirdim.Çocuk avucunu sımsıkı kapatmıştı.Aç dedim.Açmam dedi.Aç dedim.Açtı.Boncuklar vardı.Atın yelesindeki boncuklar.Çocuğun eline vurdum.Boncuklar etrafa saçıldı.Sana oraya gitmeyeceksin ondan hiçbir şey almayacaksın demedim mi dedim.Çocuk sustu.Pat pat sesi duyuldu.Çocuk benden kaçmak istedi.Sen dedi istememenin kibrini al da başına çal dedi.İsteseydin verecekti dedi.İstemeden vermeliydi dedim.Sormalıydı halimi.Kızım demeliydi.Kızım demeliydi.Böyle deseydi halimi sormasına gerek kalmazdı.Kızım denildi mi dili çözülür zaten kız çocuklarının.
Pat pat…
ESKi TOPRAK 3
Lakin eliyle pat pat…Savaş müziği bu.Buraya gel diyor.Zırhımla geldim bu sedire oturdum zaten ben.Bak on parmağımda on mermi.Ortasından kırılmış kalemlerle dolu çantam.Beni rahat bırak.Soğuk bir bayramlaşma,mecburi bir selamlaşma bu.Babil kulesinden zırhla aşağı inmek çok zor nereden bileceksin.Güç inmedin ki.Yine de savaşmayacağım.Yorgunum.İki dünyayı birbirine dokundurup döneceğim.İnanamışlar böyle yapar.Ahiret atı koşmak için dünya toprağını sırtından atmak zorundadır.Sen dünya toprağısın.Pat pat.Çağırma.Bunca yıl geçti.Geçen yıl baxadı tıkandı evin.Kolu komşu seferber oldu.Bacaden içeriye sopa soktular,kilo salladılar,asit döktüler.Açılmadı baca.Sobayı yakıyoruz tütüyor.Söndürüyoruz,tütüyor.Yakıyoruz.Söndürüyoruz.Söndüremiyoruz.Dışarı kaçıyoruz.Künde kalalım dedik.Aklımıza sen gelmedin.İlkokul öğretmenim geldi,annemin kuzeni geldi sen gelmedin.Sen gelmedin!Toprağını,ganimetini,sevgini,sadakatini bölüştürmekle meşguldün.Bize bir gram sevgi düşmedi o taksimden.Bırak beni ne olur.Bu sedirde,tenekeden yapılmış bir eğreti fabrika gibi kendi içime eğilip gideyim.Yeniden bir bekleyiş alevini körükleme.Toprağa yağmur yağdırma.Çamurdaki taze ayak izlerini gösterip de beni babamın kızı olmak gerçeği ile karşılaştırma.Bırak ikimizin arasındaki kesikten akıp gideyim.Bana köprüler kurdurma,dallardan ipler ördürme,kuşların teleğini önüme düşürme.