İrem
@lesmistigris
Öğretmen
İstanbul
12 Şubat
372 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
İstanbul, 5 Nisan 1947 “Canım Nahit” diyor. İlk defa Orhan Veli, Nahit Hanım’a canım diye hitap ettiği bir mektup yazıyor.
Devam ediyor sonra; “Resimlerde, sözlerde, hatıralarda, kokularda, renklerde, her şeyde seni arıyorum. Yattığım vakitler yalnız seni düşünüyorum. Bunları sen benim söylememe hacet kalmadan bilmeliydin. Bana, benden hiçbir şey işitmeden inanmalıydın.”
Bir süredir dalıp gidiyor sevmeyi sevilmeyi düşünüyor sevginin benim için ne ifade ettiğini bilmek istiyorum.
Uzun yürüyüşlerde uzun uzun düşünüyorum. Beni rahatlatması, dinginleştirmesi için yaptığım bu yürüyüşlerde aklıma sorular hücum ediyor eve gelene kadar da peşimi bırakmıyor.
Bugün yine böyle bir yürüyüşe çıktım diğer günlerin aksine yavaş yürüdüm çokça soluklandım. Bir kediye göz kırptım, ismini bilmediğim ancak beni çocukluğuma götüren güzel kokulu o çiçeğin yanından geçerken derin bir nefes aldım. Gökyüzüne baktım her gün yaptığım gibi uzun uzun. Martıların ahenkle kanat çırpışlarına izledim. Kızılımsı gün batımının derinliğine bıraktım kendimi...
“İstanbul`u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Kuşlar geçiyor, derken;
Yükseklerden, sürü sürü, çığlık çığlık.
Ağlar çekiliyor dalyanlarda;
Bir kadının suya değiyor ayakları;
İstanbul`u dinliyorum, gözlerim kapalı.”
Mektubunu ayın 27’sinde yazıp parasızlık yüzünden günler sonra sahibine gönderebilen Orhan Veli, bana bir selamı bile çok görmüşsün cümlesinin kırgınlığını üzerime atan Orhan Veli, gencecik yaşında elim bir şekilde aramızdan ayrılan güzel Orhan Veli.
Yalnız Seni Arıyorum Orhan Veli’nin Nahit Hanım’a gönderdiği mektuplardan oluşuyor. Bu sevda içinizi doldursun istiyorsanız tavsiyemdir.
-23 Temmuz 2020
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kasım ayında okuyup bitirdiğim bir kitap "Çocuğu Tanımak ve Anlamak" Okumalarıma alan kitaplarıyla da eşlik ediyorum bir süredir. Böylesi mesleki birikimime de katkı sağlıyor.
Sindire sindire okuyarak bilgilerimi tazeledim diyebilirim. Konular öyle uzun uzadıya anlatılmıyor. Hap bilgiler veriliyor da diyebiliriz. Kısaca açıklanmış, özetlenmiş ve bizlere sunulmuş. Ana babaların sorularına verilen cevaplarla da çok daha güzel olmuş. Okul öncesi ve okul çağı çocuğu şeklinde iki bölüme ayrılmış ancak çoğunluğu okul öncesi kaplıyor. Haluk Yavuzer'in her iki dönemdeki çocuklar için ayrı ayrı kitapları da bulunuyor orada daha kapsamlı bilgilere ulaşabiliyoruz.
Sade, akıcı bir anlatımı var. Anne babalar, eğitimciler, konuya ilgisi olan herkes rahatlıkla okuyabilir.
Çocuklarla ilgili günlük hayatta karşımıza çıkan birçok konu başlığına değinilmiş kitapta. Çocuk ve bilgisayar, resim, müzik, yemek düzeni, konuşma bozukluğu, hiperaktivite, kardeş kıskançlığı gibi birçok başlık bulunuyor. Haluk Yavuzer, eserlerini okurken bir şeyler edindiğimi hissettiğim ve lezzet aldığım bir yazar. Bu kitabını da diğer kitapları gibi keyifle okudum. Okuyacaklara bir şeyler katması temennisiyle...
Sevgimle
"Çocuğun bir hedefe ulaşması ödüllendirildiği gibi, hedefe ulaşma çabası da ödüllendirilmelidir. Çünkü önemli olan performans değil çabadır. Kuşkusuz bu çaba doğru yöne yönelmiş anlamlı bir çaba olmalıdır."
2/10
Kişisel gelişim kitaplarına karşı hep bir önyargım olmuştur. Karşıma çıkan ve okuduğum kitapların beklentimin altında oluşundan kaynaklanıyordur bu belki de.
Son zamanlarda bana iyi gelecek kitap arayışındaydım, kendimle ilgili düşündüğüm çok şey vardı. Bu kitabın ismi ve kapağı çok hoşuma gitti. Yazarı tanımıyorum ama uzak doğulu filan herhalde dedim ve çok yapmadığım bir şeyi yaparak pek araştırmadan aldım.
Kitaba başladıktan sonra buradaki incelemelere baktım herkese saygım sonsuz ancak bu kitapta alıntılardan öte alınacak ne var ben mi göremedim acaba? Bir yere kadar alıntıların hatrına sabrettim ancak kadın- erkek ilişkileriyle ilgili yersiz çıkarımlara daha fazla dayanamayıp kapattım kitabı. Kimi alıntılar gerçekten güzeldi. Onlar hatrına bile bir yerden sonra bu kitabı okuyarak daha fazla vakti kaybedemedim. Bana hitap etmiyor sözün özü. Okuduğum kitap beni düşündürsün, dönüştürsün, farkındalık oluştursun ve yer yer de anlayamadığım yerler olsun isterim bu kitapta bunu bulamadım.
Her şeyin güzel gittiği, insanların huzurla yaşadığı Buğdaylı kasabasında bir sabah güneş doğuyor ve her şey tepetaklak oluyor. Kasabadaki herkes her şeyi abartmaya başlıyor. Bunca abartının içinde tek normal olan glütene alerjisi olan bir çocuk. Kitap boyunca bu çocuğun gözünden neler olduğunu okuyoruz ve çözüyoruz. Tüketim çılgınlığı, israf, bencillik, bağımlılık gibi bir çok konuya değiniliyor. Değinilen konular da mizah katılarak keyifli bir dille aktarılmış biz okuyuculara. Doğan Cüceloğlu’nun bir paylaşımında denk gelmiş listeme eklemiştim. Keyifle okudum. 7’den 70’e herkese hitap ediyor bana kalırsa okuyacak olanlara keyifli okumalar :)
Haruki Murakami’nin birkaç yıl önce Sahilde Kafka isimli romanını okumuştum. Farklı gelmişti ve güzel bir farklılıktı bu. Hakkında pek bir şey bilmeden tavsiye sonucu alıp okumuştum. Bu kitabı sayesinde kendisiyle ilgili birçok şey öğrendim. Başka bir Murakami kitabı alıp hemen onunla olan yolculuğuma devam etmek istiyorum.
Deneme diye geçiyor ama kendisi hatırat demeyi tercih etmiş. Toplam 9 ayrı başlıkla 9 bölümden oluşuyor. 2005 ve 2006 yılları arasında zaman bulup aklına estikçe “haydi bakalım acaba ne düşünüyorum” diye kendine sora sora yazıyor. Koşma eylemi aracılığıyla bir roman yazarının ne şekilde yaşadığını kendince düzenleyerek aşırıya kaçmadan dürüstçe anlatıyor.
Benim kendi adıma hayatıma dair faydalanacağımı düşündüğüm birçok nokta oldu. Murakami kendi hayatının çerçevesinde anlatmış ama titizlikle okunduğunda siz de kendi hayatınızda uygulayabileceğiniz şeyler bulacaksınız mutlaka.
