Lethe
Yunan mitolojisinde Lethe (Unutuş), yeraltı tanrısı Hades'in diyarından akan beş nehirden biridir. Sözcük anlamı "__unutma, unutkanlık__"tır. Efsaneye göre bu nehrin suyundan içen ölülerin ruhları, geçmiş yaşamlarına dair her şeyi unutarak reenkarnasyona (yeniden doğuşa) hazırlanırlar.
Haziran bir gece yarısı
Tenimde serin, gizemli ayışığı
Altın kıyıları
Nemli, baygın tütsüler yayan
Dingin zirvelere
Ezgiler eşliğinde akışan damlacıkları
Usulca evrensel vadiye kanatlanan
Ulaşılmaz, gizemli ayışığı...
Eğiliyor biberiyeler mezarına,
Zambaklar dalgalara
Çürüyor suskun yıkıntılar
Göğsüne sarıp gecenin sisini
Çekiliyor sonsuz uykuya
Lethe gibi, bak! Nehir, bile bile
Uyukluyor yatağında
Hiç uyanmayacakmış gibi
Irene'in yazgılarıyla yattığı yerde
Uyuyor tüm güzellikler!
Ah, görkemli prenses! Gerçek olabilir mi-
Bu pencere, kara geceye açılan?
Ürkünç kımıltılar perdelerde
Eğleniyor alaycı ruhlar ağaç tepesinde
Sesleniyor her aralıktan
Arsızca odanda dolaşan
Bedensiz ruhlar, büyücüler
Süslü kapağı altında gömütünün
Gizlenmiş uyuyan ruhun,
Uzayıp kısalıyor duvarlarda gölgeler
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Hayaletin Zihnindeki Silik Hatıralar1000Kitap
Sisle kaplı bir kıyı gibi zihnim;
dalga çekilince geride kalan iz
bir adın gölgesinden ibaret.
Ne tamamen buradayım
ne bütünüyle yok,
arada kalmış bir yankıyım.
Lethe’nin kıyısında eğilip
hafızamdan su içiyorum;
her yudumda biraz daha eksiliyorum.
Mnemosyne’nin terk ettiği yerde
hatırlamak, taşın içindeki çatlak kadar sessiz
ve o sessizlik zamanı ikiye böler.
Orpheus’un kırık liri hâlâ kulağımda;
dönüp bakılan her şey
yeraltına geri düşüyor.
Göğsümde paslı bir kapı var:
açılınca ne zafer çıkıyor
ne yangın,
yalnızca külden bir çocukluk.
Atlas gibi taşıyorum geçmişimi;
bırakamıyorum,
karışamıyorum.
Unutmak uçurum,
hatırlamak lanet
ama arada bir,
külün altından küçük bir sıcaklık yükseliyor:
bir isim, bir bakış, bir dokunuş
MaskeKent’in Ters Yüz Defteri - Nejat Nasibov
“Kimse Lethe’ye o gün havanın neden iki kere karardığını açıklayamadı. Saat dörtte gökyüzü aniden laciverte çöküp şehri kapladı. Bir dakika sonra sanki karanlık geri sarıldı, önce açıldı, sonra yeniden çöktü. Birkaç kuş havada yönünü şaşırmış gibi döndü, bazı insanlar durdukları yerde kalakaldı. Şehrin ritmi, zamanın adımlarıyla kavga etmiş gibiydi. Lethe iç çekip ‘Bu şehir yine kendini unuttu.’ dedi. Adını taşıyan kaderi gibi, unutmanın içinden geçerek yaşamak zorunda hissediyordu kendini.”
Devamı için: calameo.com/read/007742061d...
Sayı 09 “Maske” seni bekliyor! 🗽🎭
Kendime kızgınım. Okuyorum ama okuduklarımın kaydını tutmayı sürekli erteliyorum. Lethe'ciğim yapma böyle, bak arada kaynadı gitti yine kitaplar...
Lethe
O anda anlamıştım ki hayatım artık onun ellerindeydi.
Yaşam ve ölüm arasındaki o ince çizgide dans ederken bir palyaçoyla karşılaşmıştım o gün. Ölüme düşecekken, delice gülümseyerek tutmuştu ellerimden. Düşmeme izin vermemişti.
Ama yaşama da itmemişti beni. Bileklerimize bir pranga bağlamıştı. Araf çizgisinde onunla dans etmeye mahkûm etmişti. Sonsuz bir dans. Bir ölüm dansı. Yaşamayı da ölümü de beceremeyenlerin dansı.