Oğuz Atay nerede duruyorsa, orada… Tutunamayıp nereye düştüyse orada… Belki de düşmeyip yerçekiminden muaf olduğunu fark ettiği anda… Tutunarak değil, uçuşarak gittiği yerde…
Derda ağlıyordu. Neden bilmiyor, ama ağlıyordu. Belki yıllardır yalnız olduğu için. Belki kendisi de insanlara bakıp ben buradayım, siz neredesiniz, dediği için. Belki de sadece yalnızken ağlayabildiği için.
