Levent
@leventpcak
Hiç kimse benim gibi degildi ve bende hiç kimse gibi degildim.
Ben tek başımaydım onlarsa herkes
Şu anda okuduğu kitaplar
Reklam
Bu kitabı okuyana kadar ben de idamı bir cezalandırma aracı olarak görmekteydim. Ancak bu kitabı okuyunca sanki darağacına ben gidiyormuşum gibi sanki o giyotin sehpasının altına ben yatıyormuşum gibi hissettim ve gerçekten iliklerime kadar sarsıldım kötü hissettim. Bir düşünsenize bugün yaşıyorsunuz gün daha batmamış ve siz öldürüleceksiniz. Güneş batacak, insanlar evlerinde mutlu hayatlarına devam edecekler, Çocuklar kaldırımlar da yürümeye devam edecek, bulutlar yağmur yağdıracak, güneş tekrar doğacak, bahar yeniden çiçekleri ile birlikte bizi karşılayacak ama siz hiçbirisini göremeyeceksiniz çünkü öleceksiniz. Hem de sadece birisi böyle istedi diye hem de hiçbir yeteneği olmayan insanlar hiçbir merhameti olmayan insanlar sizin ölmenize karar verdi diye.. ve onların kurduğu saçma sapan yasalar sizin ölmenizi istedi diye.. Hiçbiri sizin neden oraya geldiğinizde ilgilenmeyecek, neden o idam sehpasının altına yattığınızda ilgilenmeyecek, tek bir karar var sizin idam sehpasının altına yatırılmanız! İşte hayatın ne kadar acı verici ve sarsıcı olduğunu, insan, yaşamının ne kadar büyük bir nimet olduğunu burada anlıyor. Şimdi soruyorum sizlere arkadaşlar hangi insan bütün bunları hissettikten sonra idamı gerçekten bir cezalandırma olarak kabul edebilir? Hangi yürek merhametle dolu iken başka bir insanın günbatımında öldürülmesine müsade edebilir? Şimdi soruyorum sizlere nasıl bu kadar acımasız olabilir bir insan içerisinde bir kalp taşıyor iken? Merhameti onu sarıp sarmalıyorken? Gerçekten bir insanın hayatını elinden almamıza hakkımız var mı?

Manevi acının yanında fiziki acının ne önemi var?
Reklam