Doğumun yersizliğine gün boyu takılıp kaldığımızda, tasarladığımız ve gerçekleştirdiğimiz her şey bayağı ve boş gelir bize. Geçirdiği krizi, uyandığı "düşü" düşünmekten başka şey yapmayacak olan, iyileşmiş bir deli gibiyizdir; bu deli sürekli o düște kalacak, iyileşmesinin de ona hiçbir yararı olmayacaktır.