Kimi anne, çocuğunu kendi yalnızlığını giderecek bir araç olarak algıladığından, büyümesini ve gelişmesini elinde olmadan engeller ve kendisine bağımlı kılar.
Kimi baba ise çocuğunu ulaşmak istediği görkemi gerçekleştirebilecek bir araç olarak görür ve çocuğun yeteneklerinin ötesinde beklentileriyle onun doğal gelişimini engeller.
Çok derin acı duyumsamalarında, hafif acılarda olduğundan daha çok kendimizi inceler, ikiye bölünür, kendimizin dışında kalırız, inlesek de homurdansak da. İşkence ile sınırdaş olan her şey, içimizdeki meraklıyı, psikoloğu, deneyciyi uyandırır: Katlanılmaz olana ne kadar dayanabileceğimizi görmek isteriz.