Dünümle, bügünüm kavga ediyor
Yalanların içinde boğulan bir geçide doğru
Yürümekte bu aciz beden,
kalbi kırıldıkça parçalara ayrılmakta,
nefes alan herşeyi gözlerimle öldürmeye başladım. Onları Duymak bile istemiyorum.
Kendi dünyamı yarattığım gibi şimdi de yıkıyorum. İçinde ne varsa tarumar ettim.
Çiçekleri de severdim,artık gördüğümü ezer olmuşum. Kendime bile düşman olmuşum.insan kendisi ile kavga eder mi ? ediyor işte şahit oldum insanın kendine şahit olması ne kadar da korkutucu,yıkılıyor düşünceler, duygular yok oluyor.