Nur
@leydivenus1
İnstagram: nurrunatt / leydivenus1
Yazar /Yönetici
Üniversite
Giresun
Giresun
428 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Harry Potter ve Ölüm Yadigarları
10/10 5/5
Ne söyleyeceğimi, yoruma nasıl başlayacağımı bilmiyorum, şu anda. Benim için her anlamda duygusal bir okuma oldu. Öncelikle serinin son kitabına gelmiş olmak, veda etmek cidden zordu. Harry'i çok seviyorum. O gerçekten de bizden biri gibi diğer çoğu yan karakteri de çok seviyorum. Hogwarts'ı, Godric's Hallow'u, Hogsmeade'i, Kovuk'u, King Cross'u... çok seviyorum. Bu yüzden seriye veda etmek gerçekten zor oldu ve bu yorumu yazarken bile gözlerim doluyor.
Bunların yanında Harry Potter evreni kesinlikle dördüncü kitapla birlikte karanlık bir eraya girdi. Artık sadece bir çocuk kitabı olmaktan çıkmıştı ve biz bunu Voldemort'un geri dönüşüyle, Cedric Diggory'nin korkunç ölümüyle deneyimlemiş olduk. Cedric'in ölümü, bir kapıyı araladı. O başı çekti; serinin devamındaki her kitapta ölenler için kapıyı tuttu. Sirius, Dobby, Albus Dumbledore, Fred, Remus, Tonks, Alastor Moody, Hedwig... Yazara çok kızgınım! Evet, bir savaşta iki taraf da kayıp verecekti. Ama bu kayıplar neden hep iyi taraftan verildi? Her ölümü bir şekilde anlayabilsem de Hedwig'in, Sirius'un ve özellikle Fred'in ölümünü mantığıma sığdıramıyorum.
Gözyaşları içinde geçen bir 700 sayfa... Rowling'e ne kadar kızgınsam, filmin yapımcı, yönetmen ve senaristlerine de o kadar kızgınım. Harry Potter, belli ki filmciler ve Rowling için yalnızca para getirecek bir kaynak olarak görülmüş ve serinin hiçbir kitabına bağlı kalınmadan, saygısızca, bir pazarlama unsuru gibi seyirciye sunulmuş. 7 kitap boyunca filmde olmayan yüzlerce şey sunmak mümkün. Onlarca değil; yüzlerce! Anneme, okuduğum detayları her anlattığımda bana şunu söylüyordu: "Senaristler bence kitabı okumamış. Kitaplar güzel sattı, filmler de güzler gider, iyi para kazanırız, demişler ve öyle işlerine geldiği gibi
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Engereğin Gözü
10/10 5/5
Başlarken biraz tereddütlerim vardı ama o kadar iyi ve akıcı bir kitaptı ki keşke daha önce okusaymışım dedim. Bu kadar seveceğimi hiç düşünmemiştim. Alegorik bir kitapla karşılaşacağımı da hiç düşünmemiştim. Kitaba başlarken arka kapağını bile okumamıştım ve konusuyla ilgili hiçbir bilgim yoktu.
Osmanlı Dönemine konuk olacağız bu kitapta. Ama tarihi bir roman değil. Alegorik bir roman. Yani bu kitapta tarih aracıdır aslında. Kitapta geçen temel kavramları soyut şekilde vererek karakterize etmek istemiş yazar. Bunun için Osmanlı'yı kullanmış, çok da iyi yapmış. Çoğu gerçek bilgilerle dolu bir insanlık hikayesi, Engereğin Gözü. Karakterlerin isimleri verilmemiş. Sultandan Padişah, annesininden Valide Sultan, oğlundan Şehzade olarak söz edilmiş. Hangi padişah döneminde olduğunu hatta böyle bir Padişah var mı onu bile bilmiyorsunuz. Nitekim yok ama Osmanlı'daki yaşamla ilgili verilen bilgiler doğru.
Arabistan'dan çocuk yaşta getirilip hadım edilen Harem Ağasının ağzından okuyoruz kitabı. Onun gelgitlerini, kimi zaman kendini çok değerli görürken kimi zaman hanedan üyesinin yanında bir köleden başka ne olabileceğinin farkına varıyor. Bir bakıyorsunuz padişahı çok seviyor bir bakıyorsunuz ona çok kızmış. Validenin ölümünü hayal ediyor ama onunla karşı karşıya geldiğinde yerlere eğiliyor. Aslında hepimiz gibi biri o. Biz insanlar da böyle değil miyiz? Bir gün iyi bir kötü değil miyiz? Hep dört dörtlük mü düşünüyoruz her şeyi?
Kitap okura da düşünmesi için yeterli gerekçeler veriyor. Osmanlı'nın gerçek yönlerini tanıtırken içsel bir yolculuk da sunuyor. Ayrıca betimlemeyi, süslü bir anlatım mevcut. Diyalog olmadan eski klasikleri okuyormuş gibi hissediyorsunuz.
Çooooook beğendim! Bence kusursuz bir eserdi her bakımdan! Çok da akıcıydı.
Kem Göz
10/10 5/5
Filistin'li göçmen bir aileye konuk olacağız bu kitapta. Yara doğma büyüme New York'lu olmasına rağmen elbette ırkından asla kaçamaz. Özellikle ülkesinde istenmeyen bir göçmen gittiği ülkede ne kadar istenebilir ki? Savaşlar hep vardı. İnsanları yurdundan eden savaşlar. Bir insan yurdunda barınamazsa nerede barınabilir? İşte Yara'nın da ailesinin de kaderi buydu. Yara'nın çocukları da kendisi gibi Amerika'lıydı ama asla tam olarak Amerika'lı olamazlardı.
Çevre baskısı çok önemli. Kesinlikle çok önemli. Göçmen insanlara ırkçı davranmak ve sürekli bu tavırların odağında bir hayat sürdürmek çok zor. Yazarımız en açık haliyle yani en acımasız şekilde Yara'nın ve annesinin yaşadıklarını anlattı ve onlarla empati kurmamızı sağladı.
Ancak şuna parantez açmak istiyorum. Irkçılık dünyanın her yerinde var. Yara ve ailesi Filistin'de doğmuş ve orada yaşamış olsaydı bile Yara'nın tüm sorunları bitecek miydi? Hayır. Çünkü toplum baskısı Yara için sadece Amerikalılardan oluşmuyor aksine en büyük baskı kendi ırkından geliyordu. Erkeklerin üstün olduğu kadınların çocuklarla ilgilenip, ev işi ve yemek yaptığı bir yapı. Yara'nın eşi Fadi, onun çalışmasına izin verdiği için bunu bir lütuf olarak görmesini istiyor falan.
Evet kültürleri bu. Yapı bu. Ama kesinlikle olmaması gereken bir yapı. Yani Yara başka bir ülkede doğmuş, orada büyümüş, evlendirilmiş, ailesini kurmuş ve okuyup ayakları üzerinde durabilen bir kadın olabilir. Çevresinde ırkçılığa da maruz kalabilir. Ama esas sorun bence kendi toplumunda yatıyordu. Zehirli bir kafa ve toplum yapısı. Filistin savaşın ortasında olmasaydı ve insanlar kendi ülkelerinde yaşamaya devam etselerdi bile bu zehirli yapı değişmeden devam edecekti. Kadınlar yine düşüncelerinin ve isteklerinin içinde boğulacaktı.
Kitabı çook
Kadın ve Kedi
9/10 4,5/5
Dört kadın.
Dört kedi.
Dört hayat.
Her ne kadar kitaptaki kadın karakterlerin hayatları birbirlerinden farklı olsa da ve yaşları için de aynı yaş grupları arasında olduklarını söyleyemesek de bir şekilde hepsini bağlayan ortak bir nokta vardı aslında. Elbette hayat. İnsanlar kusursuz değildir. Başımıza her türlü şey gelebilir ve bununla nasıl başa çıktığımız tamamen bizimle ilgili bir durumdur. Hiçbir şey kesinlikle dışarıdan göründüğü kadar kolay ya da zor olmayabilir. Her insanın hataları, göğüs gerdikleri, yaptıkları ya da düşündükleri utanç verici şeyler olabilir. Evet, dışarıdan bakıldığında kusursuz görünebiliriz fakat aslında hepimiz dünyadaki acılardan ve korkulardan nasibini almış canlılarız.
İşte bu kitap da gayet normal olan, hayatında belirli zorlukları aşmış ya da aşmaya çalışan 4 kadının hikayesini anlatıyor. Ancak sadece 4 kadının hikayesini değil aynı zamanda onlar için önemli bir yer edinen kedilerinin de hikayelerini anlatıyor. Kitabı sadece kadın karakterlerin bakış açılarından değil kedilerin de bakış açılarından okuyoruz. O kadar güzeldi ki bakın hiç abartmıyorum her bölüm o kadar güzeldi ki...
İyi ki iyi ki okumuşum!
Kitap kesinlikle çok fazla şey hissettiriyor. Bir sayfayı okurken gözlerim doluyordu diğer sayfada ise gülümsemeye başlıyordum. İçim hem bir buruk oldu hem de çok iyi hissettim. Nasıl tarif edeceğimi bilemiyorum fakat kitabın hissettirdikleri çok hoşuma gitti. Elimden bırakmak istemedim. Hatta bitmesini bile istemedim. Hem çok naif hem de çok acımasız bir eserdi. Yaşam ve varoluşla ilgili çok ciddi anekdotları da vardı. Son bölümde bir kısmın da Shino'ya ayrılmasını isterdim sadece onun dışında bence kusursuzdu!
Ben bu kitaba bayıldım! BAYILDIM! Bence şans vermelisiniz!
Vaveyla 2
8/10 4/5
Selamlar Vaveyla serisinin ikinci kitabıyla geldim bugün! Karakter gelişimleri, kurulan yeni dostluklar ve bağlar derken ben bu kitabı çooooook sevdim
Seri tam olarak birinci kitabın bittiği yerden devam ediyor. Kartal ve Lavin hissettikleri duygular yüzünden kendi içlerinde bir karmaşa ve çatışma halindeler. İkisi de birbirine karşı oldukça güçlü duygular beslese de maalesef bulundukları durumdan dolayı bunu kabullenmekte zorlandılar. Açıkçası bu konuda ikisini de haklı bulduğumu söylemek istiyorum. Çünkü bir katilin hatta çok tehlikeli bir katilin peşindeler diyebiliriz ve bu yolda Kartal risk almaktan, gözünü karartmaktan asla kaçınmıyor. Durum böyle olduğu için açıkçası serinin son kitabında neler olacağını şimdiden çok merak ediyorum çünkü bu ikili kesinlikle mutlu sonu hak ediyor. Eğer başlarına bir şey gelirse kitaplarla birlikte kendimi atarım.
Bu kitap daha çok ikilinin üzerinde yoğunlaşmıştı. Aynı zamanda yeni katılan karakterlerle birlikte kocaman bir grup haline geldiler hatta aile oldular. Lavin de bu ailenin bir parçası oldu. Kartal'ın arkadaşlarıyla arasında kurduğu bağ inanılmaz güzeldi. Dediğim gibi bu kitap daha çok Kartal ve Lavin ikilisine yoğunlaşırken aynı zamanda da arkadaşlık bağlarını da güçlendirdi. Elbette bebeğim Yunus Emre'ye de çokça yer verildi... Yani onun acısını içimde hissettim..
Genel olarak okuması çok keyifliydi . Fakat cinayet soruşturmasında epey geride kaldıklarını düşündüğüm için bir puanı buradan kırdım.
Diğer puanı da Kartal'ın da Lavin'in de sürekli olarak birbirlerinin felaketi olacağını defalarca hatta yüzlerce kez tekrarlamasından kırdım. Tamam anladık birbirimizin felaketi olacaksınız arkadaşlar ama bunu neden bin kere söylüyorsunuz? Kötüyü çağırmayın oturun oturduğunuz yerde
Bu ekibi, Yunus
