Bu ani ayrılık, kusursuz, geleceği ön görülemeyen bu ayrılık bizi, şimdi günlerimizi dolduran, hala bu denli yakın ve bu denli uzak, bu varlığın anısına karşı tepki göstermeyecek, sarsılmıs bir halde bırakıyordu.
Bir zamanlar bir korkuluğa defim ki:"Kimsenin olmadığı bu tarlada tek başına durmaktan bıkmadın mı?"
Oda bana defi ki:"Korkutmanın hazzı o kadar derin, o kadar uzun solukludur ki asla yorulmam bundan."