Leyla İbrahimoğlu
@leylaibrahimoglu
8 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
“Gönderdiğin ilaçlar elime geçti. Ama doğrusunu istersen, sevgili oğlum Teya, uzun süredir hiçbir ilaç kullanmıyorum. Senin gittiğin sabah hastalanmıştım; bu hastalığın ilacı yok. Belki kendi elinle getirirsin diye, ilaç istemiştim senden.
Mektuplarımla bir çift eldiveni, sana, babanın Polis Okulundan arkadaşı Luka aracılığıyla gönderiyorum. Sevgili oğlum, son zamanlarda gözlerim çok zayıfladı; mektup yazarsan, elden getir ki, bana okuyasın.
Seni seven annen.”
Reklam
hayatın o yorucu hengâmesine, taşıması meşakkat isteyen gamlı yüküne uzaktan bakıp da hiç değmeden yaşamayı hayal ediyordu Jülide. en azından bir süredir böyle yaşayabilmek için yakın çevresinden uzaklaşmıştı. sanki hayata bir kere dokunmuş, dokunduğu o kısacık anda, üzerinde derin, acıtan bir iz kalmış, sonra zaman geçmiş ama acısı geçmemiş, bir türlü geçmemiş, bir türlü…artık geçeceğine dair bütün beklentisini kaybetmiş, o andan itibaren bir daha hayata dokunmaya cesaret edememişti.
Reklam