"Beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen, boşuna yorma derdi; boş yere mağramdan çıkarma beni. Alışkanlıklarımı özellikle yalnızlık alışkanlığımı kaybettirme boşuna."
Devlerle beraberdik.
İnsanlar kış buğdayı gibi düşer kalkar ama isimler sonsuza kadar kalır.
Şöyle desinler; "Atları ehlileştiren hektorla birlikte yaşadım ben."
Şöyle desinler;" Aşille aynı çağı paylaştım."
(Truva)
Nazım Hikmet bir gün Vera'ya şöyle seslenir;
"Denize karşı bir bankta omzuna başımı yaslayıp sesinden şiirler dinlemek gibi çocukça isteklerim oldu, bağışla."