Elif Şulenur AYAZ
@lfslnryz
Hayalleri olan biri.
Kitabı okurken sona doğru bazı noktalarda çok canım sıkıldı. Şimdi bakalım.
(Spoiler içerecek.)
Öncelikle Yazarın Sitareyi anlattığı kısımlar benim için daha okunası daha cezbedici kısımlardı. Gül Yetiştiren Adamın oğlan çocuğuyla ilgilendiği kısımlar da hoşuma gitti.
Yazar ve Sitare bölümünde hayata dair, modernist insanların yaşadığı anlam boşluğa dair çok güzel tespitler var ki bunu alıntılara ekledim.
Las Vegas ile ilgili tek cümle yazıp - ki muazzam bi tespitte bulunmuş onu da alımtı ekledim- geçiştiren Özdenören İstanbula gelince sayfalarca betimleme dizmiş, bu durum tebessüm ettirdi.
Özdenören bana kalırsa bu romancıkta kimseyi taraf olarak görmüyor. Gül yetiştiren adam ne kadar yalnızsa modernist insan da o kadar yalnız ve ikisi de farklı kutupların aynı hatalarına sahipler. Yaşamı yanlış yorumluyorlar, iki tarafında çabalamaktan kasıtları nafile bi eylem, ki biri tutuklanıyor diğeri intihar ediyor.
Gül yetiştiren adam kendini eve kapatmış umduğunu bulamamış ve belli ki savaşı sadece erkeklikle sınırlı görmüş, yiğitliğimi gösterdim ve bitti demiş. Oysa asıl savaş eve dönünce başlar. Çünkü artık yiğitlik beden gücü önemli değildir, savaştan hür çıkan bedeninize özgür bir fikir ortamı oluşturmak, yaşamak istediğiniz hayatı kurgulamak asli görevdir. Siz orda üç tane toprak için savaşmadınız amca, kalk ve yaşa, diye haykırasım geldi. Adam 50 yıl evinde gül yetiştirmiş, dünyaya küsmüş, sonra çıkmış o hengameye o unutturma çabalarına rağmen camiye devam edebilen bi avuç insana ayar çekiyor. Nerdeydin, sen nerdeydin, bu insanlar unutturulmaya çalışılan kimliklerinin peşinde en azından er meydanındalar, çıkıp değişimi kendi lehine yönetseydin?!
Neyse bunlar Gül yetiştiren adama serzenişlerimdi.
Özdenören de bu duruma parmak basmak istemiş diye yorumluyorum. Şu an
insanlar aslında birbirini tanımadıkları için severler,
dedi, şaşırtıcı değil mi? Tanıdıktan sonra nefret ederler birbirlerinden..
Her zaman değil, dedim.
Bazan da sevmeyle başka şeyleri karıştırırlar, dedi.
başkaları sıkıntıdır
aslında kimse gerçek düşüncelerini yaşamıyor, içinde bulunduğu bir hali sürdürmek ya da o halden kaçmak, çekip gitmek için can atyor, ama başkalarıyla olunca istediği şeyleri öyle kolay kolay yapamayacağını görüyor.
Hep yalana inanmaya alışmış olanlar doğruya inanmakta güçlük çeker.