Elif Şulenur AYAZ
@lfslnryz
Hayalleri olan biri.
Demek, sandığım kadar yalnız değil insanlar. Herkes birbiriyle konuşuyor. Lütfen diyorlar, özür diliyorlar, birbirlerine bu küçücük kelimelerle ilmikler attyorlar. Bu küçük küçük ilmiklerle yekpare bir dantela oluşturuyorlar. O zaman aradaki boşlukların gerekliliğini de anlyorsun. Her
şeyin gerekli olduğunu ve gerektiği kadar olduğunu. Yal-
nız her zaman duyumsayamıyorum bunu.
Reklam
Seni nasıl tanıyabilirim öyleyse?
Bence bir insanı tanımanın bir tek yolu vardır, onu
bitmiş kabul etmek. Onu artık yaşamıyor saymak. insan
ancak böyle bakınca onu olduğu gibi, tamamlanmış olarak görebilir.
Ama yaşayan birine böyle bakabilmek çok güç değil
mi?
Böyle bakmadıkça kimseyi tanıyamazsın, diyor kesinlikle.
Bazı şeyler üzerinde durulunca önem kazanır, kendiliğinden bir önemleri yoktur oysa. Bu da öyle bir sey.
Yani?
Engel diye düşündüğün şeyi düsünmemiş olsaydın,
engel olduğunu hiçbir zaman ayırt edemeyecektin.
Ama var olduğu için düşünüyoruz onları.
Acaba? Belki de biz var kılıyoruz. Biz düşünmesek var
olmayacaktı onlar.
insan, demek, kendi tabiatına aykırı gelen şeylere
de alışabiliyor, kapalı yerlere alışabilmesi gibi. Ama kapalı yerden kurtulmadıkça kapalı yere alıştığını fark edemiyor.
Ama bir kez açık havaya ulașınca, o kapalı odalarda, kapalı salonlarda nasıl bir cinnetli hayatını sürdürdüğünü,
bu hayata nasıl olup da katlanabildiğini havsalası almıyor.
Ölmek barış zamanında zor oluyor.
Çünkü ölmeyi düşünmeye başlıyorsun o zaman, bir de
elde etmek istediğin șeyler söz konusu. Savaşırken bir şey
elde edeceğine inanıyorsun ölmekle, barış zamanıdaysa
bu yok işte. O zaman savașta ölmek kolay oluyor, barıştaysa zor. Ölümü göze almakla elde etmek istediğimiz bir şey
vardı bizim de, savaşırken. savaştan sonra baktık ki, onlar
için savaşmamışız. Düpedüz aldatılmışız. İşte insanın zoruna giden bu oluyor.
Reklam