Emrolunduğum gibi dosdoğru olmayı unuttum. Yaşayışımda “Rabbim razı olacak mı?” demeyi unuttum. Hevâ ve heveslerime uydum. Kalp kırmanın Kâbe’yi 70 kez yıkmaktan daha fena olduğunu unuttum. Zira nazarımda tek değerli kalp solumda atandı. Göğsümde atınca benim sandım. Aldandım. Şimdi mahcup ve perişan kapına geldim. Beni geri çevirme Rabb! Senden başka çalacak kapımın olmadığını Sen öğrettin bana…
Keskin bir içki yaptı ikindiyi
Sabahı sundu sade bir kahve gibi
Adıma anıtlar dikti kentlerden
Dinlendirilmiş mermerden
Aldansam belki buna aldanırdım
Fakat ona taş yağdırırdım
Dört bucak ve dört yönden
Arkamda ve yanımda
Güçlü surlar vardı sûrelerden