librarysnagi
@librarysnagi
bir kelebek
misalidir hayat..
kanat çırptığım
her anımın
kitaplarla olmasıdır
arzum..
Reklam
Söyleme Bilmesinler
❝ Biliyorum aynı şeyleri tekrarlayıp duruyorum ama ben her gün aynı şeyleri tekrarlıyorum. ❞
sayfa 82
Neyi biliyoruz ya da neyi söylüyoruz ? Belki doğuştan, belki sonradan bilmiyorum ama bir şekilde susmayı görev edinmişiz kendimize. Bir şekilde hep susmuşuz. Hiç konuşmamışız. Susanların, bir şekilde konuşmaya hem de kendi pencerelerinden konuşmaya başlamalarını konu alıyor kitap.
Kitaba başladığım an kendi dünyamdan uzaklaşıp, 3 evli erkek kardeşin hayatına dahil oldum. Hem de nasıl bir dahil olmak ? Halihazırda olan empati duygum, arşa çıktı bu kitapla. Çoğu kitapta olayları tek bir kişiden dinlemeye alışmışız. Bu sefer öyle olmadı. Yaşar, tüm karakterleri her olayla ilgili konuşturmuş. Öyle bir konuşturmuş ki , kimi okusam kah hak verdim, kah onunla üzüldüm…
‘’ Sıraya girmişlerin ‘ sıradan ’ çıktıkları anları anlatan bir roman. ‘’ diyor kitap için Şermin Yaşar ve cümlesine ekleme de yapıyor ‘’ Güneşin doğuşu ve batışı da sıradandır. Fakat güneş bir gün doğup batmasın ; feleğimiz şaşar.‘’ Feleğim şaştı! Gerçekten de okurken, sanki kanım çekildi içimden. ‘’ Kafanızı kaldırdığınız anda bu kahramanlardan en az biriyle göz göze geleceğiniz kesin… ‘’ demiş Yaşar. Her karakteri konuşturduğu için de kafayı kaldırmaya gerek bile kalmıyor.
Ah , her karakterde bir duygum, hüznüm kaldı. İlk kez herkesin baş karakter olduğu bir yolculuktan çıkmış gibiyim. Öyle de denilebilir. Her cuma bir aile sofrasında zorunlu olarak oturmanın ağırlığı yüklendi omuzlarıma. İnsanların özgür fikirlerinin olmasının kötü bir şeymiş gibi algılayan ailelerin çocuklarında kurdukları baskılar… Hangi karaktere sarılacağımı şaşırdım!
Misal, bir karakterimiz kendi olayını anlatırken şu cümleyi kullanıyor. ‘’ Şimdi yeri geldi de burda içimizi döküyoruz diye anlatıyorum. Yoksa
