Betül
@librisomnia
68 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Zor demiyorsun, kolay sanıyorlar...
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ben de...
Sanki bir arıza çıktı da beynimin sağ lobuyla sol lobu arasındaki bağlantı kesildi. Kabloları ne kadar sürttürürsem sürttüreyim katiyen temas kuramıyorum. Bir tarafımda olan şeyi diğer tarafıma iletemiyorum, bu ara kendime sözümü dinletemiyorum Osman.
Sırf havada kalabilmek için dakikada üç bin kere kanat çırpan sinekkuşları gibi çabalamaktan yoruldum.
Evet, belki kurudum ama inatla ölmüyorum. Yeşillenmem bir yağmura bakar Osman.
Kadının Adı Yok Kitap İncelemesi
Duygu Asena’nın Kadının Adı Yok kitabı, kadınların bastırılmış sesine kulak verme iddiasıyla yola çıkan, ancak bu yolda tutarsızlıklarla sarsılan bir metin olarak karşıma çıktı. Toplumsal cinsiyet eşitsizliğini görünür kılmak, kadının birey olarak varoluşunu sorgulamak gibi güçlü temalarla başlayan kitap, ilk sayfalarda içtenliğiyle etkileyici bir izlenim bırakıyor. Ancak bu samimiyet, ilerleyen bölümlerde yerini ideolojik dağınıklığa ve etik sınırları zorlayan anlatılara bırakıyor.
Kitabın başlarında çocukluk ve ergenlik dönemindeki deneyimlerin aktarımı oldukça etkileyiciydi. Kadının, içinde büyüdüğü ataerkil sistemin baskılarını çıplak gerçekliğiyle anlatması; hem kişisel hem toplumsal belleği tetikleyen bir etki yaratıyordu. Fakat karakterin, geçmişte tiksinerek baktığı davranışları ileride bizzat kendisinin sergilemesi, anlatının inandırıcılığına zarar veriyor. Sadakatsizliği, “erkekler yapıyor” savunusuyla meşrulaştırma çabası ise sadece karakterin değil, yazarın da mesajlarını bulanıklaştırıyor.
Eşitlik savunusu, özünde insan onurunu temel almalıdır. Kitaptaki bazı bölümlerde kadın-erkek eşitliği yalnızca karşılıklı suçlar üzerinden tartışılıyor; bu da meseleyi etik bir sorgulama alanından çıkarıp, bir tür rövanş psikolojisine indirgemiş gibi hissettiriyor. Karakterin evlilikten uzak durma kararı, sistem eleştirisi gibi sunulsa da; sonrasında yaptığı seçimlerle bu kararın derinliği kayboluyor. Yalnızca ideolojik bir tepki olarak kalan bu duruş, iç tutarlılıktan uzaklaşıyor.
Ayrıca kitapta cinselliğe yapılan sık ve yüzeysel göndermeler, bir süre sonra konunun esas ağırlığını gölgeleyen, hatta okuyucuyu metinden uzaklaştıran bir tekrar hissi yaratıyor. Feminist edebiyat, okurun damarlarında “isyan” değil; düşünce, sorgulama ve farkındalık yaratmalı. Bu kitapta