Esra Yılmaz
@lightsoflibrary
Bazı kitaplar vardır ana karakteri ile benzer düşünceleriniz olur, kendinizi ona yakın hissedersiniz. Bunun bir üst noktası vardır ki o da karakterin yaşadıklarınızı yaşaması ve bunu yaşarken de verdiği tepkilerin sizinkiyle tıpatıp aynı olmasıdır. Yani kitapta kendinizi okursunuz...Benim bu durumu yaşadığım kitap malesef ki bu kitap oldu. İvan İlyiç’in doktordan çıkıp ben galiba kötüyüm ve ölebilirim düşüncesine kapılmaya başlamasından itibaren aynı çıkışı hastaneden yaptığım gün geldi aklıma. Kafamda aynı düşüncelerin döndüğü o korkunç günü hatırladım. İvan İlyiç gibi herkesin hayatına devam edişine sinirlendim, onun verdiği tepkilerin aynısını noktasına kadar verdim. Bu süreçte bir günlük tutsaydım kesinlikle o günlükte bu cümleler yazardı. Bu durumun benzerliğiyle her okuyuşumda içim titredi, gözlerim doldu. Hissiyatları, çevreye karşı davranışları, Tanrı’ya olan yakarışları, neden ben diye düşünüşüne kadar her şey o kadar beni hatırlattı ki okurken yalnızca gözümde kendi yaşadıklarım canlandı. Yani demem o ki bu kitap böyle bir durumda olan bir hastanın duygularını ve düşüncelerini o kadar doğru ele almış ki gerçekçiliğine hayran kalmamak elde değil.
Acizane, korkunç yalnızlığına, insanların, Tanrı’nın zalimliğine, Tanrı’nın yokluğuna ağlıyordu... "Niçin bunu böyle yaptın? Niçin beni buraya getirdin?.. Ne yaptım ben, ne yaptım da bu acıyı çektiriyorsun bana?.."
Çabuk olsa bari! Ama şu çabuk olan ne acaba? Ölüm, karanlık. Hayır, ölüm olmasın da ne olursa olsun.
Ben yok olacağım. O zaman ne olacak acaba?.. Hiçbir şey olmayacak. Yok olunca, nerede olacağım? Yoksa ölüm... Hayır istemem!
İş ne körbağırsakta, ne de böbrekte; hayat ve ölümde... Öyle ya. Bir hayat vardı; şimdi de gidiyor... Gidiyor ve onu tutmak elimde değil...Evet. Ne diye kendimi aldatayım? Ölmekte olduğumu, benden başka herkes bilmiyor mu? Hafta, gün meselesi... Hatta belki de şimdi... Az önce ortalık aydınlıktı, şu anda karanlık... Buradayım. Birazdan oraya gideceğim! Nereye?