" Seni düşünüyorum yokluğunda, seni özlüyorum. En küçük bir zaman parçasında bile yaşadığım sensin. Beraberliğimizin bitmesine gönlüm razı değil. Her yerim ayrı ayrı isyan ediyor sensizliğe."
Sayfa 208
Yalnızlık bir eksiklik değil, insanın kendisiyle karşılaşma biçimidir. Kalabalıklar çoğu zaman kaçıştır. Sessizlik ise insanı kendi hakikatiyle baş başa bırakır. Bu yüzden yalnızlık korkutucu olduğu kadar öğreticidir.
Sen gittin ve dünya dönmeye devam etti. İnsanlar güldü, şehirler uyandı, mevsimler değişti. Bir tek benim içimde zaman, gittiğin yerde kaldı.
