Dostoyevski, bir delinin ruh halini anlattığı kitabını, deli'nin şu sözleri ile bitiriyor.
"Ben" diyor deli, senin söylemek isteyipte söyleyemediğin sözleri söyledim.
Yapmak isteyipte, kendini tuttuğun şeyleri yaptım.
Sen akıllı olduğun için yavaş yavaş kendini öldürürken, ben hayatı dolu dolu yaşadım.
Sence ben deliyim..!
Ama bence de sen bir ölüsün."
Ah hayat...
Bütün sözlerin yalan
Sahte insanların
Boş yeminler ediyor üstüne
Sanki gerçekten
Bir kuşun kanatlarındaki güzelliği görmüş
Bir aşığın dilinde şarkı ,
Bir sevdanın adını koymuş gibi
Bir çocuğun yüzünde bir gülümseme,
Sanki gerçekten yaşamış gibi
Tanrısal kibirlerinin arasında yok olup gidiyor...
Ah insan!
Basit varlığın
Et ve kemiğinden sıyrılıp Ruhunla sevişmedikçe
Çürümeye mahkumsun...
Günden güne
Yavaş yavaş
Ölüyorsun...
Yerinde konuşmalı insan, sözlerinin farkında olarak ve yerinde susmalı.Yerinde haykırmalı yüreğindekini herkese ve yerinde yüreğine kapanmalı kimseyi yaklaştırmadan.Yerinde tutmalı gözyaşlarını, ağlamalı; yüreğine ılık ılık akıtarak ve yeri geldiğinde yaslamalı başını en sevdiğinin omzuna. Her insan önce özündeki, sonra sevdiğindeki yerin kıymetini bilmeli ve unutmamalı bahşedilen yerin bize emanet olduğunu....!!!
S.y✅