Zarif
@llagomm
Ben bir kelebek gördüm
Konacak çiçeği yok
Kanatlarını ben aldım
Günsüz kalmış kelebek gibiydim
Benim hastalığım... ağzına kadar dolup taşmış bir bardak, senin küçücük damlan taşan kısmın içinde çoktan eriyip gitti
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bir keresinde, kendine korkunç işkenceler yapan bir hastam olmuştu. Ona neden böyle şeyler yaptığını sorduğum zaman, "Bunları bana dünya yapmasın diye," karşılığını vermişti. Sonra, "Dünyanın neler yapacağını görmek için biraz beklesenize," demiştim. O da, "Anlamıyor musunuz? Eninde sonunda oluyor bunlar, bu şekilde hiç olmazsa kendi yıkımımı kendim yönetiyorum," diye yanıt vermişti.
Dokuzuncu hariciye koğuşuna başlarken zihnimde canlanan savaşta yaralanmış bir asker ve iyileşme sürecini anlatan bir hikayeydi ama alakası yokmuş. Kitap tamamen dönemin durumunu anlatıyor ve cidden hakkını vermiş durumda.
Bir oteli yönetmekle bir kurumu, geniş bir işletmeyi, bir ülkeyi yönetmek aynı şeydi aslında... Kitabın arka kapağında bu cümleyle giriş yapmasına rağmen yani beklentim bu yöndeyken bence çok fazla bu konuya değinilmemişti. Başrol karakterimiz Zebercet'in ruhsal problemleri daha ön planda gibiydi ama neyi neden yaptığı hakkında bir bilgi verilmemişti. Kitaptaki olaylara şaşırılabilir ya da hayran olunabilir ama bence eksik bitirilmiş bir kitaptı.
