"Ben o zaman çocuktum,insanları yaşlarına göre hep babalarım,analarım,kardeşlerim sayardım.Kendimi dünyada bir sığıntı,bir çile çekici değil,beklenen bir misafir,dünyayı da cennet sanırdım.Gördüklerimi aç bir süngerin suyu içtiği gibi,hep içime çektim."
-"İnsanların içinde vicdan denilen bir şey varmış,arada bir sancırmış.Diş,dalak ağrısından betermiş.Koltukları kaybedince işte o acımaya başlamıştı."
-"Sen kaç sandalye,koltuk kaybettin ki vicdanın azap duyuyor?"