İşin doğrusu, bir an evvel unutmak istiyorum. Olmuyor. Bazen aniden o sırada seni düşünmediğimi farkedip seviniyorum. Sonra, yani bunu düşünürken, yine seni düşünmeye başlıyorum. Seni düşünmek hastalığı, gizli bir yemin gibi, içimde bir yerlerde durmadan kendini tekrar ediyor. Ne ağır yeminmiş, bozamıyorum.
Bazı geceler sıçrayarak uyanıp senden bir mesaj var mı diye telefonuma bakıyorum. Artık yazmıyorsun. Rüyama girersin umuduyla yeniden uykuya dalıyorum. Oraya bile gelmiyorsun.