feyza
@louwaku
O zaman her anın bir anlamı olsun isterdim. Atmosferin dokusunda yarılan düşüncelerimin kopmasına bağımlı hale gelmiştim. Bu etkiyi hiçbir şey bozamıyor gibi görünse de sabırsızlandım, sıkıldım. Çok sonra her anı önemli hale getirme, her şeye anlam katma ihtiyacının ne kadar çekilmez olduğunu anladım.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
kimi zaman bir tek balık yaratır
çırpıntısını bir okyanusun
batıklarla anlamlanır
geçmiş denizler
bir denizin içyüzü
başka denizlerdir
birbirlerini çoğaltırlar durmadan
yeryüzünde en eski şey su
tufandan önceki suyla
tufandan sonraki bile aynı değildir
Yalnızken kendimi özgür hissediyorum, canımın istediği şeyi düşünebilirim, kendi düşüncelerime sığınıyorum,"kafası başka yerde" denilenlerden oluyorum. Kafamın başka yerde olmasına bayılıyorum, düşüncelerimin arasındaki yollara sapmayı, zihnimdeki çılgınlıkları özgür bırakmayı çok seviyorum.
Sanatın, yürekleri ve akılları duygulandırmak demek olduğunu düşünmüşümdür hep. Sanat bana inanç kazandırdı: Bugünün belki de pek mükemmel olmasa da yine de fena olmadığına dair bir inanç, ya da depresif hissederek geçen uzun bir günün sonunda ufak bir şeye bile kahkaha atabileceğime dair bir inanç.
Durağanlığı seviyorum. Yavaşlığı. Hiçbir şeyin olmadığı zamanları. Göğün maviliğini. Temiz havayı içime çekmeyi. Trafik gürültüsünün içindeki kuş şakımalarını. Yalnız ayak seslerini. İlkbaharda bir isyanla patlayan çiçekleri. Sessiz geçen zamanların ölü zamanlar olduğunu düşünürdüm. Şimdi capcanlı geliyorlar. Yere uzanıp dünyanın kalp atışlarını dinlemek gibi.
