Cath’in gözleri sık sık elinde olmadan pencereye kayıyor, pervazda onu dışarı çağıran bir beyaz gül görmeyi umuyordu.
Ama gül gelmedi. Jest ona geri gelmedi.
Hayatı boyunca kendini hiç bu kadar yalnız hissetmemişti.
“Kalbim senindir, Jest. Onu hak edip etmediğini bilmiyorum. Kahraman mısın yoksa bir hain misin, bilmiyorum. Ama bir önemi varmış gibi de gelmiyor. Kalbimi sana verdim bir kere.”