Uzun bir zaman sonra seda.meydan 'dan yeni kitap geldi. Lucca adlı kitabında yan karakter olan Mario' u burada görüyoruz. Ama esas karakterimiz aslında Laila. Kendisi aslında balerin ancak fakir bir balerin
Fukaralık burda bile vuruyor arkadaş Anası babası peş peşe ölmüş, evlat edinilmiş ve sonra onlar da ölmüş. Vicdansız yazar karaktere küçük yaşta darbe üzerine darbe vurmuş resmen. Neyse bizim kızın anadili Lehçe bu arada.
Neyse Efenim kızımız yakın arkadaşından darbe yedikten sonra müşkül duruma düşüyor. Bir başka arkadaşıyla kalıyor ve de işsiz. Okulu da bitirmek üzere. Bir bara gidiyor, oturuyor gizemli bir adamın yanına. Esas adamımız bu tabii. Kızımız dert yanıyor işsizlikten o sırada adam ona bir kartvizit veriyor ve oradan ayrılıyor.
Anlayacağınız üzere kızımız bir sürü olaydan sonra istemese de adamın tükkanlarından birinde işe başlıyor. Adamla aralarında ufak belli belirsiz bir çekim mevcut. Ancak bizim kız erkolara hayırcı biraz yok ya dalgasına değil. Kızın tüm sevdikleri ölmüş kaybetme korkusu yüzünden sevgili işlerine bakamıyor.
Derken esas adama iş için Lehçe bilen biri ve iş yapacağı adamın toksit kızından kurtulmak için sevgili rolü yapabileceği biri lazım geliyor.
Bilin bakalım bu kişi kim?
Lucca'yı çok sevmiş, Leo'ya bayılmış olarak Mario beybime aşık oldum hehehe. Ama gerçek hayatta evlat olsa sevmem kıza da birkaç yerde sinir oldum. Yakalasalar kim bilir ne yapacaklar ona, durmuş evim de evim diyor. Ölmeyi bayılma sanıyor herhalde.
Efenim seda #darkromance türüne yeni başlamadı. Yıllardır yazıyor ve sizler çeviri okumaktan yakınınızdakileri görmüyorsunuz. Hepinize gıcığım şu an yetişkin içeriklidir bu arada Dehşet ve ibretle
kitaba polisiye/gerilim diye düşünerek başlamıştım. Ama daha çok romantik ve dram gibi ilerledi. Arka kapak yazısında kimlik hırsızlığı ajan tarzı olaylar bekliyordum ama olsun yine de fena değildi. Kısaca konudan bahsetmek gerekirse Lucca/Evie maddi zorlukların olduğu bir hayattan geliyor ve hırsızlığı bilgi çalmayı bir yerden sonra meslek haline getiriyor ta ki patronuyla ters düşüp cinayet şüphelisi haline gelene kadar. SPOİLER. Amy’nin yaşaması ve Devonla birlikte 3 nün ortak olması çok hoştu. Yazarın şüpheyi Bay Smith olarak Ryan’a çekmesi hoştu ama sonra George çıkması peh yani çokta tatlı olmadı bilemiyorum. Fena değildi okunur
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Toplumsal Farkındalıklar Kitabı
Fazlasıyla sorgulamalarda bulundurabilecek bir kısa roman, yer yer uzun diyaloglar üzerine kurulu olan bölümleriyle, bilgi yükleme amacıyla oluşturulan konuşmalar genellikle 
Ahmet Mithat Efendi 'yi andırıyor. Birçok pasajı etkileyici buldum. Kitabın içerisindeki yarım bırakılmış Polisiye romanın olması kitabı sürükleyici hale getirse de devamı beklenen bir kısım olmuş.
Hayat'ın mücadelesi, içsel savaşı, toplumsal zorlukları okuyucuda izler bırakan, sorgulatan ve farkındalık kazandıran bir sürece dönüşüyor.
Hayat'ın kendini 'farklı' özalgısı toplumun ve bireylerin 'farklı' algılaması, kurumların ve farkındalıkların yetersizliği bize kitapta tokat atar bir hissiyat sağlıyor.
Sadece bir alıntıyı buraya yazmak istiyorum.(Aslında birçok alıntıyı eklemek istiyorum)
'Geçmiyor canım ve de geçmeyecek, hastalık değil bu çünkü, engel türü. Geçecek olsa adı hastalık olurdu. Engellilerin çoğu gıcık olur zaten o lafa. Geçmiş olsun, geride kalması umulan seyler İçin söylenir, düzelmesi gereken şeyler için. Engelliye geçmiş olsun demek, alt metinde 'sen bozuksun, düzelmen lazım!' demek gibi bir şey değil mi?'
Engelli birine nasıl yaklaşmak gerekir bölümü beni etkileyen kısımlardandı. Kişi de bilmiyor nasıl yaklaşılması gerektiğini veya bunu düşünerek yaklaşılmasının mantığı nedir ki? Görünüşte algıladığımız bir engel türü bizi gererken tek böbrekli bir kişinin bilinmezliği veya sıradanlığı hiçbir duygu/durum yaratmıyor. Yaklaşılması sıradan olabilir.
Farkındalık konusunda hem bireylerin hem toplumun hem de kurumların daha çok üstlenmesi gereken olgular olduğunu düşündüren bir kitap tabii farkındalık günü düzenleyerek değil.
Kitaptaki Hayat karakterinin süreci;
Farklılığını kendisinin ve toplumun gözünde farkederek (bize de farkettirerek) bilinçlenmeye başlıyor, kimliğini/benliğini oluşturuyor.
Ahmet Mithat Efendi 'yi andırıyor. Birçok pasajı etkileyici buldum. Kitabın içerisindeki yarım bırakılmış Polisiye romanın olması kitabı sürükleyici hale getirse de devamı beklenen bir kısım olmuş.
Hayat'ın mücadelesi, içsel savaşı, toplumsal zorlukları okuyucuda izler bırakan, sorgulatan ve farkındalık kazandıran bir sürece dönüşüyor.
Hayat'ın kendini 'farklı' özalgısı toplumun ve bireylerin 'farklı' algılaması, kurumların ve farkındalıkların yetersizliği bize kitapta tokat atar bir hissiyat sağlıyor.
Sadece bir alıntıyı buraya yazmak istiyorum.(Aslında birçok alıntıyı eklemek istiyorum)
'Geçmiyor canım ve de geçmeyecek, hastalık değil bu çünkü, engel türü. Geçecek olsa adı hastalık olurdu. Engellilerin çoğu gıcık olur zaten o lafa. Geçmiş olsun, geride kalması umulan seyler İçin söylenir, düzelmesi gereken şeyler için. Engelliye geçmiş olsun demek, alt metinde 'sen bozuksun, düzelmen lazım!' demek gibi bir şey değil mi?'
Engelli birine nasıl yaklaşmak gerekir bölümü beni etkileyen kısımlardandı. Kişi de bilmiyor nasıl yaklaşılması gerektiğini veya bunu düşünerek yaklaşılmasının mantığı nedir ki? Görünüşte algıladığımız bir engel türü bizi gererken tek böbrekli bir kişinin bilinmezliği veya sıradanlığı hiçbir duygu/durum yaratmıyor. Yaklaşılması sıradan olabilir.
Farkındalık konusunda hem bireylerin hem toplumun hem de kurumların daha çok üstlenmesi gereken olgular olduğunu düşündüren bir kitap tabii farkındalık günü düzenleyerek değil.
Kitaptaki Hayat karakterinin süreci;
Farklılığını kendisinin ve toplumun gözünde farkederek (bize de farkettirerek) bilinçlenmeye başlıyor, kimliğini/benliğini oluşturuyor.
Puan vermedi
#BarbaraAnderson
#LuccanınİkiYarımKüresi
#ProfilKitap
Hiçbir zaman bir “hayır”la yetinmeyin.
“Keşke”lerle yaşamayın.
Kimden gelirse gelsin mutlak tanılara boyun eğmeyin.
İmkânsız diye bir şey yoktur.
* * * * * * * * *
Merhaba arkadaşlarım 🪽
Genellikle "epilepsi" ile ilişkili olan ve de diğer adı "beyin felci" olarak adlandırılan “Serebral Palsili" bir çocuğu büyütmenin iniş çıkışlarıyla boğuşan, Lucca isimli küçük bir çocuğun hayatını değiştirebilecek ,Hintli bir bilim insanı olan Rajah Kumar’ın geliştirdiği devrim niteliğindeki Cytotron cihazı imkânsız gibi görünen bir dönüşümü mümkün kılarken, ailenin ise bu tedavi için Hindistan'a yaptıkları yolculuğu ve de ebeveynlerinin hikayesini konu alan ,LUCCA'NIN İKİ YARIM KÜRESİ adlı eser ile sizlerle birlikteyim..
Gazeteci yazar olan Barbara Anderson'un kendi otobiyografisini kaleme aldığı..
* * * * * * * * *
Çoğumuz, muhtemelen "serebral palsili " kavramına yabancıyızdır belkide ..
Sayın Anderson da işte bu otobiyografik hikâyesinde tam olarak bunları anlatılıyor.. Bilinmezlere ışık tutarak..
➜ Lucca'nın İki Yarım Küresi'nde;
Ana karakterimiz Lucca ve ağırlıklı Barbara (anne) karakterleri üzerinden ,engelli bir çocuğa sahip bir ailenin günlük yaşamını;
Ev içinde ve dışında yaşanan zorluklar, sağlık ve yaşamla ilgili komplikasyonlar, değişen öncelikler, infantil serebral palsi gibi şimdiye kadar geri dönüşü olmayan bir teşhisi olan bir çocuğa sahip olmanın gündelik zorluklarını ve fazlasını biz okurlar ile de paylaşıyor..
Ve tam anlamıyla "annelere adanmış" bir kitap diyebilirim eser için..
Neh..
Yazarın daha önce genç yetişkin gizem türünden kitaplarını okumuştum ve sevmiştim. Bu kitabı ile yetişkin gizem türüne geçiş yapmak istemiş sanırım. Doğru bir karar mı olmuş bilemedim.
Kitap kötü değil. Sadece övüldüğü kadar mükemmel olmaması hayal kırıklığı yaratıyor. Bu kadar beklenti yaratılmasa ortalama bir kitaptı der geçerdik hani.
Kitabın kurgusu orijinal değil. Zaten Bay ve Bayan Smith göndermesi ile baya baya ilham aldığı öyküleri belli etmiş yazar. Birde bu zaten bilinen kurguya sürekli bir geri bir ileri zaman atlaması ekleyince kitap iyice sıkıcı hale gelmiş. Ki ben zaman atlaması severim normalde, yani çoğu kişiyi rahatsız eden bir detay olsa da kitaplarda ben iyi kullanıldığında şok unsurunu çok daha iyi verdiğini düşünürüm zaman atlamalarının. Ama bu kitapta kesinlikle iyi kullanılmamıştı.
Ana karakter Lucca'yı sevdim aslında. O gidik kız havalarını, hislerini anlatışını vs. Yan karakter Devon'da iyiydi. Karakterler genel olarak kötü değildi ama aralarındaki etkileşim de bir donukluk vardı sanki. Ayrıca finaldeki son durumdan ziyade başka bir şekilde bitmesini isterdim romantik anlamda.
Neyse kitaptan fazla beklentiye girmeyin. Tam olarak nehhh bir kitaptı. Okuduğuma aman aman pişman falan değilim ama bende bir his uyandırmadı açıkçası.
İyi okumalar..
Harabe Sırlar
Kusursuzca Kusurlu serisinin 4. kitabı Harabe Sırlar'da Lucca ile Isabella'nın hikayesini okuyoruz. Ya da okuyamıyoruz mu demeliyim? Kitap yalan yok ilk başta İtalyan mafyalarını anlatması açısından ilgimi çekmişti. Çünkü ilk üç kitapta Rus mafyasından karakterler görmekteyiz. Lakin kitabın güzelliğini içeriğindeki smut bana kalırsa bozmuş. Çünkü bu kitapta fazlanın fazlası vardı. Tamam yazar bizi baştan uyardı bunda sıkıntı yok ama okudukça insan üç sayfada bir smut görmekten gerçekten olağan sahneleri göremez oldu.
Yazarın kalemi konusunda bir eleştirim yok çünkü kendisinin olduğunca sade ve yormayan bir dili var. Evet bu kitap da diğerleri gibi kısa bir sürede bitti ama bunda ne yazık ki sadece kitabı okuyup bitirmek için okudum desem yalan olmaz.