Burcu
@lucente
Ipsa scientia potestas est.
PhD Student
59 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Mapocho Irmağı’nın kıyılarındaki halk pazarlarında şöyle bir dolaşırsanız ziyan edilen 19 milyar doların toplum yaşamında yol açtığı sonuçların acı gerçeğini gözlerinizle görürsünüz. Ekonomik mucize, üç beş zengini çok daha zengin, geri kalan Şililileri de çok daha yoksul hale getirdi.”
Burcu
Özellikle ekonomik eşitsizliklerin artması, zenginlerin daha zenginleşmesi ve geniş halk kesimlerinin fakirleşmesi gibi konular bakımından bilin bakalım hangi ülkeye benziyor 😒
Reklam
Kırmızı Pazartesi1000Kitap
Márquez, bu eserinde son derece sade ama bir o kadar da etkileyici bir yöntemle, Latin Amerika’nın küçük bir kasabasındaki toplumsal dinamikleri, kaderci anlayışı ve şiddetin sıradanlaşmasını ele alır. Roman boyunca hem bireylerin hem de topluluğun olay karşısındaki “hiçbir şey yapmayışları” dikkat çeker. Kitabın daha başından itibaren Santiago Nasar’ın öldürüleceği bilinmektedir ancak bu olay karşısında kimse Santiago’yu uyarmaz ve herkesin bu durum karşısında bir bahanesi vardır. Yazar bunu kullanarak, “kolektif suçluluk” ve “toplumsal duyarsızlık” temalarını oldukça etkileyici bir şekilde işler.
Bence kitabın en etkileyici yanlarından biri, zamansal farklılıklarla olayların bir yapboz gibi parça parça anlatılmasıdır. Bu teknik, sadece Nasar’ın cinayetinin değil, aynı zamanda bir toplumun ahlaki çöküşünün hikâyesini de anlatır.
Burcu
Bu kitap bir şarkı olsaydı, kitaptaki toplumsal sessizlik ve göz yumma temasını da gözeterek, sözleri ve sakin temposu ile çok iyi örtüşen bu şarkı olurdu;
open.spotify.com/track/3YfS47Quf...
Momo - Michael Ende
Momo’yu elime ilk aldığımda, kitabın ismi bana hiçbir şey ifade etmedi. “Acaba daha önce duymuş muydum?” diye düşündüm. Ancak okumaya başladıkça bir bir satırlar zinciri canlandı zihnimde. Daha önce okumuşum, fakat ne zaman okuduğumu hatırlamakta zorlandım. Bu tatlı bir dejavu gibiydi; her sayfa bir anıyı geri getirdi, ama aynı zamanda yeni bir keşif gibi hissettirdi.
Michael Ende’nin kaleminden çıkan bu hikâye, yüzeyde bir masal gibi görünse de aslında derin ve düşündürücü mesajlarla dolu. Momo, büyük bir amfitiyatroda yaşayan, oldukça sıra dışı bir küçük kız. İnsanlarla iletişim kurma becerisi, onları dikkatle dinlemesi ve her birine önem vermesi beni çok etkiledi. Onun basit ama güçlü varlığı, zamanın gerçek anlamını unutmuş modern insanlara adeta bir ayna tutuyor.
Kitabı okurken özellikle “zaman hırsızları” kavramı beni çok etkiledi. Gri elbiseli bu varlıklar, insanların farkına bile varmadan zamanlarını çalıp onları durmaksızın koşuşturan bir döngüye hapsediyor. Bu fikir, günümüz dünyasına şaşırtıcı derecede benziyor. Telefonlarımıza yapışıp kaldığımız, bitmek bilmeyen işler arasında koşuşturduğumuz ve sevdiklerimize zaman ayırmayı unuttuğumuz bir yaşamı düşündüm. Momo’nun bu düzene karşı verdiği mücadele, bana kendi hayatımda da bir şeyleri sorgulamam gerektiğini hatırlattı.
Ende’nin anlatımı o kadar sade ve akıcı ki hikâyeye kendinizi kaptırmamak imkânsız. Kitap boyunca sadece Momo’nun değil, çevresindeki insanların ve onların hikâyelerinin de sizi içine çektiğini hissediyorsunuz. Momo’nun Gigi, Beppo gibi arkadaşlarıyla olan dostlukları içimi ısıttı. Ancak en çok etkileyen kısım, bir çocuğun basit ama cesur direnişiyle bir sistemin çarklarını durdurma çabası oldu.
Momo, benim için sadece bir hikâye değil, aynı zamanda bir uyarı niteliğinde. Zamanın
Michael Ende’nin kaleminden çıkan bu hikâye, yüzeyde bir masal gibi görünse de aslında derin ve düşündürücü mesajlarla dolu. Momo, büyük bir amfitiyatroda yaşayan, oldukça sıra dışı bir küçük kız. İnsanlarla iletişim kurma becerisi, onları dikkatle dinlemesi ve her birine önem vermesi beni çok etkiledi. Onun basit ama güçlü varlığı, zamanın gerçek anlamını unutmuş modern insanlara adeta bir ayna tutuyor.
Kitabı okurken özellikle “zaman hırsızları” kavramı beni çok etkiledi. Gri elbiseli bu varlıklar, insanların farkına bile varmadan zamanlarını çalıp onları durmaksızın koşuşturan bir döngüye hapsediyor. Bu fikir, günümüz dünyasına şaşırtıcı derecede benziyor. Telefonlarımıza yapışıp kaldığımız, bitmek bilmeyen işler arasında koşuşturduğumuz ve sevdiklerimize zaman ayırmayı unuttuğumuz bir yaşamı düşündüm. Momo’nun bu düzene karşı verdiği mücadele, bana kendi hayatımda da bir şeyleri sorgulamam gerektiğini hatırlattı.
Ende’nin anlatımı o kadar sade ve akıcı ki hikâyeye kendinizi kaptırmamak imkânsız. Kitap boyunca sadece Momo’nun değil, çevresindeki insanların ve onların hikâyelerinin de sizi içine çektiğini hissediyorsunuz. Momo’nun Gigi, Beppo gibi arkadaşlarıyla olan dostlukları içimi ısıttı. Ancak en çok etkileyen kısım, bir çocuğun basit ama cesur direnişiyle bir sistemin çarklarını durdurma çabası oldu.
Momo, benim için sadece bir hikâye değil, aynı zamanda bir uyarı niteliğinde. ZamanınBurcu isimli okura yanıt verildi
Burcu
Asıl ben çok teşekkür ederim, sayenizde bir kere daha “gri takım elbiseli, zaman hırsızlarını” hatırlamış oldum☺️
Kübra Şahin
, bir kitap okudu9/10
3 günde okudu
·Okunma: 19 Kasım 2024 00:00
·2024 52. kitabı
Burcu
Canım 1 puanı nerden kırdın, son cümleden mi💁🏻♀️
Momo - Michael Ende
Momo’yu elime ilk aldığımda, kitabın ismi bana hiçbir şey ifade etmedi. “Acaba daha önce duymuş muydum?” diye düşündüm. Ancak okumaya başladıkça bir bir satırlar zinciri canlandı zihnimde. Daha önce okumuşum, fakat ne zaman okuduğumu hatırlamakta zorlandım. Bu tatlı bir dejavu gibiydi; her sayfa bir anıyı geri getirdi, ama aynı zamanda yeni bir keşif gibi hissettirdi.
Michael Ende’nin kaleminden çıkan bu hikâye, yüzeyde bir masal gibi görünse de aslında derin ve düşündürücü mesajlarla dolu. Momo, büyük bir amfitiyatroda yaşayan, oldukça sıra dışı bir küçük kız. İnsanlarla iletişim kurma becerisi, onları dikkatle dinlemesi ve her birine önem vermesi beni çok etkiledi. Onun basit ama güçlü varlığı, zamanın gerçek anlamını unutmuş modern insanlara adeta bir ayna tutuyor.
Kitabı okurken özellikle “zaman hırsızları” kavramı beni çok etkiledi. Gri elbiseli bu varlıklar, insanların farkına bile varmadan zamanlarını çalıp onları durmaksızın koşuşturan bir döngüye hapsediyor. Bu fikir, günümüz dünyasına şaşırtıcı derecede benziyor. Telefonlarımıza yapışıp kaldığımız, bitmek bilmeyen işler arasında koşuşturduğumuz ve sevdiklerimize zaman ayırmayı unuttuğumuz bir yaşamı düşündüm. Momo’nun bu düzene karşı verdiği mücadele, bana kendi hayatımda da bir şeyleri sorgulamam gerektiğini hatırlattı.
Ende’nin anlatımı o kadar sade ve akıcı ki hikâyeye kendinizi kaptırmamak imkânsız. Kitap boyunca sadece Momo’nun değil, çevresindeki insanların ve onların hikâyelerinin de sizi içine çektiğini hissediyorsunuz. Momo’nun Gigi, Beppo gibi arkadaşlarıyla olan dostlukları içimi ısıttı. Ancak en çok etkileyen kısım, bir çocuğun basit ama cesur direnişiyle bir sistemin çarklarını durdurma çabası oldu.
Momo, benim için sadece bir hikâye değil, aynı zamanda bir uyarı niteliğinde. Zamanın
Michael Ende’nin kaleminden çıkan bu hikâye, yüzeyde bir masal gibi görünse de aslında derin ve düşündürücü mesajlarla dolu. Momo, büyük bir amfitiyatroda yaşayan, oldukça sıra dışı bir küçük kız. İnsanlarla iletişim kurma becerisi, onları dikkatle dinlemesi ve her birine önem vermesi beni çok etkiledi. Onun basit ama güçlü varlığı, zamanın gerçek anlamını unutmuş modern insanlara adeta bir ayna tutuyor.
Kitabı okurken özellikle “zaman hırsızları” kavramı beni çok etkiledi. Gri elbiseli bu varlıklar, insanların farkına bile varmadan zamanlarını çalıp onları durmaksızın koşuşturan bir döngüye hapsediyor. Bu fikir, günümüz dünyasına şaşırtıcı derecede benziyor. Telefonlarımıza yapışıp kaldığımız, bitmek bilmeyen işler arasında koşuşturduğumuz ve sevdiklerimize zaman ayırmayı unuttuğumuz bir yaşamı düşündüm. Momo’nun bu düzene karşı verdiği mücadele, bana kendi hayatımda da bir şeyleri sorgulamam gerektiğini hatırlattı.
Ende’nin anlatımı o kadar sade ve akıcı ki hikâyeye kendinizi kaptırmamak imkânsız. Kitap boyunca sadece Momo’nun değil, çevresindeki insanların ve onların hikâyelerinin de sizi içine çektiğini hissediyorsunuz. Momo’nun Gigi, Beppo gibi arkadaşlarıyla olan dostlukları içimi ısıttı. Ancak en çok etkileyen kısım, bir çocuğun basit ama cesur direnişiyle bir sistemin çarklarını durdurma çabası oldu.
Momo, benim için sadece bir hikâye değil, aynı zamanda bir uyarı niteliğinde. ZamanınBurcu
Çok güzel yorumlamışsınız ✨ Küçük bir ekleme yapmak isterim; Michael Ende, Momo’yu “çocuklar, geleceği şekillendirecek bireylerdir, onlara küçük yaşlardan itibaren zamanın değeri, arkadaşlık, mutluluk ve toplumsal baskılar gibi konuları anlatmalı” düşüncesiyle yazmıştır. Fakat hikayenin evrensel teması ve herkesin özümseyebileceği derinliği nedeniyle, hem çocuklara hem de yetişkinlere hitap etmesi, ne kadar başarılı bir yazar olduğunun göstergesi😊