Bu yaşıma kadar mevcudiyetinden bile haberim olmayan bir insanın vücudu birdenbire benim için nasıl bir ihtiyaç olabilirdi? Fakat bu hep böyle değil midir? Bir çok şeylere ihtiyacımızı ancak onları görüp tanıdıktan sonra keşfetmez miyiz?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sigmund freud ile tanışmama vesile olan, başlarda asla ilerlemeyen ama o ilk detaylı betimlemeleri geçtikten dönemi anladıktan sonra olayın içinde kendinizi kaybettiğiniz kitaplardan. Çözmeye çalıştıkları cinayet sigmund freud'un savunduğu temel ilkeler üzerinden gidiyor. Çok sağ gösterip sol vuran bir kitap. İşte bu katil derken sürekli fikriniz değişiyor.
Kısaca böyle.
Bu kitaba karşı nedense hep bir önyargım vardı. Ama başladıktan sonra da bu kadar zaman neden okumakta bu kadar diretmişim diye kendime sordum.
Dostoyevski ile ilk tanıştığım kitap ve sevinerek söylüyorum ki diğer kitaplarına da en kısa sürede başlayacağım.
Kitapta çok fazla çelişkiye düştüm yaptığını onaylamama rağmen onu anlamaya çalışmaktan da hatta yeri geldi üzülmekten de kendimi alıkoyamadım. Kendi içinde ki çatışmaları, iç huzursuzlukları.. Bir yandan da insanlar için belki kimse bir şey yapmazken yaptığı onca şey Raskolnikov'u benim gözümde farklı bir yere koydu.
Kitap çoğu kez -özellikle sonunda - doğrular yanlışı götürür mü diye çok kez düşündürdü. Sonunun aşka bağlanmasını çok beklemesem de, bir insana da hayata devam edebilmesi için umut lazımdır en güzel umutta aşktır diye düşünmeden edemedim.
Okuyun, okutun..
