"Zaten bir felakete sükun ve itidalle tahammül edenlerin manzarası, o felaket içinde ağlayıp çırpınanların manzarasından çok daha korkunç ve ezicidir. Kuru ve sabit gözlerin arkasında nasıl bir ateşin yandığı; yavaşça kalkıp inen göğsün içinde nelerin kaynadığı bilinmediği için, insan mütemadi bir ürkeklik ve tereddüt içinde üzülür..."
"Dedemin öğrettiği çok eski bir Arap şiiri
geliyor aklıma: Asil insanların en neşeli
zamanlarında bile bir hüzün vardır, daha
düşük ruhlar ise en sefil zamanında bile
neşelidir."