Trump ve Vance’in Amerikan iç kamuoyuna satmaya çalıştığı o "Biz dünyadan çekiliyoruz, Amerikan parasını ve askerini koruyoruz" (Deep USA) vizyonunun Suriye ayağı tam olarak budur:
Trump, bir tüccar mantığıyla bakıyor: Ortadoğu’da Hizbullah’a karşı askeri bir maliyet üstlenmek veya İsrail’in tüm bölgeyi ateşe veren operasyonlarını finanse etmek yerine, bu işi "bölgenin yeni aktörüne" ihale etmek istiyor.
"Biz Erdoğan’la birlikte oraya koyduk, istediğim her şeyi korudu" itirafı, ABD’nin Suriye’deki yeni yönetime (Ahmed Şara’ya) biçtiği "ileri karakol" veya "bekçi" rolünün çok net bir kanıtıdır. Washington, Suriye'yi Rusya ve İran ekseninden tamamen koparıp, onu bölgede anti-İran/anti-Hizbullah bir bariyer olarak konumlandırmaya çalışıyor.
Şam yönetiminin, Trump’ın "Hizbullah'la savaş" davetine anında "Askeri müdahale düşünmüyoruz, bizim önceliğimiz sınır güvenliği ve kurumların inşası" diyerek fren yapması, çok zekice bir rasyonel devlet refleksidir.
Şara ve ekibi, Trump’ın kendilerini Lübnan bataklığına bir "taşeron" olarak sürmek istediğini çok iyi görüyor. Suriye, henüz iç savaştan yeni çıkmış, ülkeyi yeni toparlamaya çalışan bir yapı olarak, İsrail ve İran’ın (Hizbullah’ın) Lübnan’daki o ölümcül vekalet savaşına askeri olarak bodoslama dalarsa, kendi kırılgan statüsünü de havaya uçuracağını biliyor. Suriye’nin yaptığı şey, sahada Hizbullah’ın lojistik ve kaçakçılık hatlarını keserek zaten Washington ve Ankara’ya bir "iyi niyet/güvenlik" mesajı vermek; ama işi resmi bir askeri işgale/müdahaleye dökerek kendisini ABD’nin Ortadoğu’daki fedaisi konumuna düşürmemektir.
Trump’ın Şara’yı Beyaz Saray’a, G7 Zirvesi’ne ve Ankara’daki NATO Zirvesi’ne davet etmesi, uluslararası sistemin "Kullanışlı müttefikleri nasıl ödüllendirdiğinin" turnusol kağıdıdır. Daha düne kadar
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Duygular bir lüks değildir, varoluş mücadelesi sırasında uzatılan karmaşık bir yardım elidir.
Başarının ölçüsü kariyer, zenginlik, lüks bir hayat değil. Hakkını arayabiliyorsan, hayatına sahip çıkabiliyorsan, bir fark yaratabiliyorsan, solmak üzere olan bir çiçeği sulayıp ona can olabiliyorsan, bir yetimin başını okşayabiliyorsan, insanlara gerektiğinde yardım edebiliyorsan, kazandığını paylaşabiliyorsan, tanımadığın insanlara bile gülümseyebiliyorsan, ne istediğini bilip peşinden gidebiliyorsan, bu saydıklarımı yapabilme becerisine sahipsen son model bir arabaya binmeyi başarmış birinden çok daha başarılısın demektir.
•Şuan günümüzdeki insan ilişkilerine baktığımda herkesin aşırı derecede aynılaştığı, pahalı zevklerinin olduğu gerçeği gözüme çarpıyor…Her şey sosyal medyada daha fazla öne çıkmak, beğenilmek, önemsenmek, konuşulmak uğruna verilen gerçeği yansıtmayan savaşlar… Oysa benim bu duruma baktığım açı günümüzün bu saçma ve gereksiz yaklaşımlarından çok çok daha farklı… benim için biri değerliyse onunla olduğum mekanın lüks ya da pahalı olmasına, aldığı hediyenin markasının, trend olup olmamasının hiçbir önemi yok beni düşünüp mutlu olacağımı bilerek alınan herhangi bir şeyin manevi değeri ve yaşanmışlığı gözümde paha biçilemez niteliktedir…
Sen seversin, beğenirsin, görünce aklıma geldin gibi gibi kıymet içeren cümleler benim nazarımda her daim başkadır…
Yoldan geçerken toplanan bir çiçek, yerden alınan anlam içeren bir taş, denizden verilen bir deniz kabuğu gibi… bakıldığında küçük ama anlamı büyük olan şeyler çok ayrıdır bende…🤍
Korkudan kızarmış yüzleriyle, utangaç rakam adamları bana geçmişlerini anlatıyorlar ve üç temel kusurlarının mükemmelliyetçilik, çok büyük bir kesinlik ve sürmenaj eğilimi olduğuna beni inandırmaya çalışıyorlardı. Benim kendilerinden daha utangaç, daha rahatsız olduğumu akıllarına bile getirmiyorlardı. Yalnızca benim biraz daha şansım vardı; çünkü rolüm bana göz ardı edilemez bir lüks sunuyordu: Konuşmaktansa konuşturmak.
• 
Tanrı Daima Tebdil-i Kıyafet Gezer
Tanrı Daima Tebdil-i Kıyafet Gezer