İnsanlarda bu mektup yazarak iletişim kurmak fikri nasıl ortaya çıktı hiç anlayamıyorum. Uzakta bulunan bir insanı düşünebilir , yakında olana elimizle dokunabiliriz, bunun dışında olan her şey insan gücünün de dışındadır. Bir mektup yazma girişimi adeta pusuda bekleyen ruhlara kendini teslim etmek demektir.
Büyüdükçe ormanın, bizim için daha başka şeyler olduğunu da anladık : Sırtımızı o giydiriyor, karnımızı o doyuruyor, evimizin kerestesini o veriyordu. Ormansız yaşamak!... Bunu aklımıza getiremiyorduk bile...
Doğru değil mi ama? Şu dünyayı adamakıllı görmeden, dünyanın ne olduğunu adamakıllı anlamadan buradan gidecek olduktan sonra ne diye buraya geldik sanki? Yaşadığımızın farkına varmayacak olduktan sonra ne diye yaşıyoruz ?