İnsan, içinde kopan fırtınanın şiddetinden, etrafında yükselen taze baharın kahkahasını işitemiyor, ona eşlik edemiyor, her yeni tomurcuğa kayıtsız kalıyordu.
Ey kör! Bu yer, bu gök, bu yıldızlar boştur boş!
Bırak onu bunu da gönlünü hoş tut hoş!
Şu durmadan kurulup dağılan evrende
Bir nefestir alacağın, o da boştur boş!