Ruh ve bedenin birbirinden ayrılması metafizik bir sorun değil politik bir kurgudur.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Eichmann eğer çileci bir boyun eğiş ve gönülsüzce asgari itaatkârlık gösterseydi, çok kısa bir sürede tam bir kaosun patlak vermesi, ölüm vagonlarının raydan çıkması işten bile değildi. Ama o tüm gücünü çözüm bulmaya harcadı. Son tahlilde herkes kendi aşırı itaatkârlığından sorumludur.
Hepimiz kendi çapımızda küçük Eichmann'lar değil miyizdir? Herhangi bir bağlam farklılaşmasında ürkütücü boyutlara ulaşabilecek canavarlığımızın edilgen ve ortalama bir canavarlık olarak görünmesine sebep olur. Ve öyle bir durumda itaat etmeme gücünü gösterebilecek miyizdir?
kitabı görünce ilk okuduğumdaki heyecanımı yaşıyorum hep. bu yüzden birkaç şey söyleyebilirim. sarı lambanın altında heyecandan nefes alamayarak okuyuşumu, etkilenişimi hatırlıyorum. sanırım okuduğum ilk uzun romanlardandı. 9 yaşındaki birine yapılabilecek en iyi şey bunu almaktır herhalde. sonrasında kütüphanelerde gülten dayıoğlu kitabı bulunca, babam elinde gülten dayıoğlu kitabıyla eve gelince dünya genişlerdi.
