Menekşe Özçelik
@m2yv
Uyanan Güzel, yalnızca bir ailenin geçmiş sırlarına, yıllarca taşınan sessizliklere dair bir roman değil. Aynı zamanda bir şehrin dönüşümüne de tanıklık eden etkileyici bir roman. Jale Sancak, bireysel hafıza ile toplumsal hafızayı ustalıkla harmanlıyor. Bir yanda da turkuaz denizi, yemyeşil doğası ve kadim dokusuyla yaşayan bir şehrin nasıl yavaş yavaş betona, ranta ve açgözlü bir dönüşüme teslim edildiğini anlatıyor. Romanın en güçlü yanı ise kayıpları merkezine almasına rağmen umudu elden bırakmaması. Kırılan, değişen ve eksilen insanların da şehirler gibi direnebildiğini, sevgiyle ve dayanışmayla yeniden nefes alabileceğini göstermesi. Romanın merkezindeki Vahide, baskıcı despot bir babanın elinde gençliği parçalanmış bir kadın. Daha taze bir dalken budanmış; sevgiyi, aşkı, arzuyu ve kendi sesini yıllarca içinde saklamak zorunda kalmış. Sevdiklerini kaybetmiş ve onlardan geriye kalana sıkı sıkı tutunmuş. Hayatın elinden aldıkları onu sessizliğe itmiş olsa da tamamen yok edememiş. Vahide’nin en etkileyici yanı kabuğuna çekilmiş bir yaşam sürmesine rağmen vicdanını ve insanlığını koruyabilmesi. Bu yüzden Uyanan Güzel, geçmişle yüzleşmenin olduğu kadar, yeniden yaşamayı öğrenmenin de romanı.
Reklam
Mucizeler, büyük olayların değil, sıradan görünen hayatların romanı. Elena Medel, üç kuşak kadının sessiz mücadelelerini, yoksulluğun ve toplumsal beklentilerin bıraktığı izleri büyük bir incelikle anlatıyor. Romanın en etkileyici yanı kahramanlarının yıllar boyunca biriken küçük fedakârlıklar, vazgeçişler ve suskunluklar gibi görünmez yükler altında ezilişlerini ve buna rağmen ayakta kalmalarını anlatması. Bu roman hayatın mucizelerden çok dayanma gücüyle kurulduğunu hatırlatıyor insana.
Victor Hugo’nun Notre Dame’ın Kamburu romanı, ilk bölümlerdeki uzun mimari ve tarihsel anlatımları nedeniyle zaman zaman sabır isteyen bir eser. Özellikle Notre Dame Katedrali’nin yapısı, Paris’in sokakları ve dönemin yaşamına ayrılan sayfalar modern okur için yorucu olabiliyor. Ancak bu ayrıntıların ardında çok güçlü bir insanlık hikâyesi saklı. Quasimodo’nun karşılıksız sevgisi, Esmeralda’nın masumiyeti, Frollo’nun tutku ile saplantı arasındaki yıkıcı dönüşümü ve Phoebus’un yüzeyselliği, romanı sıradan bir aşk hikâyesinin çok ötesine taşıyor. Kitap bittiğinde akılda kalan şey bir kamburun çan çalıcı değil; görünüş ile gerçek arasındaki uçurum, toplumun önyargıları ve sevginin farklı yüzleri oluyor. Bu klasik eser tek bir cümle ile özetlenecek olsaydı sanırım şöyle denebilirdi: İnsanların en çirkin bulduğu kişi en güzel kalbe, en saygı duyduğu kişi ise en karanlık ruha sahip olabilir.
