Burnuma annemin yaptığı kızarmış köfte patates kokusu geliyor bazen, bazen de bahçemizdeki hanımeli kokusu. Yeni baştan yaşar gibi, aynı hislerle yaşıyorum. Sonra ansızın etrafımda kimseciklerin kalmadığını, sesimi kimsenin duymadığını anlıyorum.
Aynıyız. Bambaşka şehirlerde, farklı zamanlarda aynı duygulardan geçen aynı insanlar yaşıyor. Herkes farklı bir kıyıdan, bambaşka bir yöntemle denize giriyor belki ama günün sonunda herkes aynı denizde ıslanıyor. Ve sonrasında hepimizin yüzmeyi öğrenmesi gerekiyor.
“Ben bunlarla ne yapacağımı bilmiyorum”
Bilemezsin çünkü bunlar çok ağır. Sen hiç böylesini yaşamadın bu yaşına kadar. Böylesine derin bir his insana neler yapar hiç bilmedin. Şimdi yüzündeki bu beni mahveden ve çok yakından tanıdığım çaresizliğin nedeni bu. Hepsini bana ver. Ben bunlara sahip çıkarım, sağa sola saçmadan, kaybetmeden, yok etmeye kıymadan. Hepsi bende kalsın.