m4di
@m4diyevski
7 okur puanı
Eylül 2021 tarihinde katıldı
MahzenŞiir
Gözyaşlarımı bir valize doldurup gitmek istiyorum,
Hayalüstü gerçeklere.
Yarattığım yalancı dünyanın dürüst savaşçıları,
Çok mu geç kaldı hayata yeniden bağlamak için beni?
Yoksa, günden güne uzaklaştıran onlar mıydı,
Kurtarıcı maskesini takmış katiller misali?
Ben, bir koyun;
Onların kurt olduğundan habersiz.
Fazlaca güven,
Fazlasıyla acıyı göze almaktı neticede.
Peki… buna gücüm var mıydı?
Ben değil miydim kendi gölgesinden bile korkan?
Nereden sirayet etmişti bu deli cesaret,
Kimden kopyalamıştı zihnim,
Kendine ait olmayan fikirleri?
Ne zaman kendi olmayı başaracaktı ruhum,
Duygularından yapılmış mahzende tutsakken
Hislerinden kaçmamayı öğrenebilecek miydi?
VehimŞiir
Bastırılmış onca duygu altında,
Çırpındıkça daha da derinlere inilen koca bir bataklık.
Bu dünya denilen yer sadece
Boşu boşuna aldanmışlık.
Vahim hâlleri toplar üzerine,
Aradığı neticelerde kaybolmuş ahvâl.
Sorgulamaz gittiği yolları,
Savrulur…
Savruldukça yavaş yavaş yıkılır.
Öyle ince işler ki bu yıkılmışlık,
Sonunda koca bir hiç olur.
Geride kalan bir tek kalbinin yankısıyla
Hiç duyulmamış olmanın sancısını konuşturur
RİKKATŞiir
Milyon acılar var göğsümde, hafsamda;
Ne bir tanıdık arar ne ben bulurum bir deva.
Öyle bir yaradır ki; irin akmaz ama,
İçerde iri iri yarıklar hâsıl olur her sükûtta.
Rikkat hakikaten neden bu kadar sert, soğuk ve gamla mahzun?
Düşüncelerden heyelan, koca bir hezeyan.
Bu denli ağır ve büyük hisler neden?
İncecik ruhları delmek uğruna insanlar sırada;
Kaçmak mümkün mü bu cendereden?
FirâkŞiir
Neden bilmek bu denli acı veriyor artık bana,
Sahi mâlûmat gelirken saâdeti mi çalıyor her bir adımda?
Gönlüm hicrân duymaya fazlasıyla âşinâ…
Ve fakat dimağım son derece öfke haslatında…
Müşahade ettiğim mutsuz yıllara,
İçindeyken ne kadar çırpınsa da bir türlü bî-mahâl olmaya,
Bir daha geri dönmemek üzere, arkasına bile bakmadan kaçmaya.
Ne kadar uzak kalmış…
Bekledikçe geçmişi pür-aklayan,
Geçmiş parladıkça sahibi olduğu bedeni suçlayan nankör vicdân.
GölgeŞiir
Altı delik bir torbaya inatla mutluluk doldurmaya çalışıyorum
Benliğime ilmek ilmek nefret işlediğimi hiçe sayarak
her ekleyişte sâkitane kendimden eksiliyorum
Büyümeyi çabalarken ,içimdeki çocuğu serkeşçe öldürürken buluyorum kendimi
Kana bulanmış ellerimi saklayarak gölgemle dans etmeye koşuyorum
Ben koştukça o kaçıyor , o kaçtıkça ben korkuyorum
Her şeye yetişmeye çalışırken hiçbir şeye kavuşamamanın elim yüküyle yavaşlıyorum